بررسی نقش هوش مصنوعی در شخصی سازی فرایند یادگیری و پیامدهای آن بر انگیزه و خودتنظیمی شناختی فراگیرندگان

هوش مصنوعی به عنوان یکی از فناوری های تحول آفرین در عصر کنونی، به تدریج جایگاه خود را در نظام های آموزشی گشوده است و وعده شخصی سازی یادگیری در مقیاس انبوه را محقق می سازد. این مقاله به بررسی نقش هوش مصنوعی در شخصی سازی فرایند یادگیری و پیامدهای آن بر انگیزه و خودتنظیمی شناختی فراگیرندگان می پردازد. شخصی سازی یادگیری با هوش مصنوعی از طریق تحلیل داده های رفتاری و عملکردی هر دانش آموز، تطبیق محتوا با سطح دانش و سرعت یادگیری، ارائه بازخورد فوری و شخصی سازی شده، و طراحی مسیرهای یادگیری منحصر به فرد، امکان تحقق آرمان دیرینه آموزش متناسب با نیاز هر فرد را فراهم می آورد. یافته های پژوهش های تجربی نشان می دهد که محیط های یادگیری مبتنی بر هوش مصنوعی با افزایش حس خودمختاری و شایستگی در فراگیرندگان، انگیزه درونی را به طور معناداری تقویت می کنند. همچنین این سیستم ها با فراهم کردن بازخورد مستمر و ابزارهای خودنظارتی، توانایی خودتنظیمی شناختی از جمله برنامه ریزی، نظارت بر پیشرفت و ارزشیابی عملکرد را در دانش آموزان توسعه می دهند. با این حال، استفاده نامناسب و بی ضابطه از این ابزارها می تواند به تضعیف تفکر انتقادی، کاهش پایداری در مواجهه با چالش ها، و وابستگی بیش از حد به راهنمایی های بیرونی منجر شود. نتیجه نهایی آنکه هوش مصنوعی با توانمندسازی فراگیرندگان برای کنترل بر فرآیند یادگیری خود، می تواند نقشی تعیین کننده در ارتقاء انگیزه و خودتنظیمی ایفا کند، مشروط بر آنکه با طراحی آموزشی هوشمندانه و نظارت آگاهانه معلمان همراه باشد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی در آموزش ، شخصی سازی یادگیری ، انگیزش تحصیلی ، خودتنظیمی شناختی