مقایسه دو پلیمر پلی اکریل آمید و کربوکسی متیل سلولز در کاهش نیروی درگ در خطوط لوله ی افقی همراه با نانو ذرات اکسید منیزیم

در این مطالعه، دو پلیمر پلی آکریل آمید و کربوکسی متیل سلولز به همراه نانوذرات اکسید منیزیم جهت کاهش درگ در خطوط لوله ی افقی از جنس گالوانیزه، مسی و پنج لایه مورد استفاده قرار گرفتند. در هر خط لوله، سه پارامتر موثر بر فرآیند غلظت نانوذره اکسید منیزیم (۰ تا ۱۶۰ میلی گرم بر لیتر)، غلظت پلیمر ( ۰ تا ۶۴ میلی گرم بر لیتر) و عدد رینولدز (۶۴۰۰ تا ۲۵۶۰۰) با استفاده از روش پاسخ و نرم افزار طراحی آزمایش-۱۳ مورد بررسی قرار گرفت. سپس مقایسه ­ای بین میزان کاهش درگ دو پلیمر پلی آکریل آمید و کربوکسی متیل سلولز در هر خط لوله صورت گرفت. با استفاده از مدل به دست آمده میزان کاهش درگ پیش بینی شد. با افزایش مقدار هر سه پارامتر مورد بررسی، یعنی عدد رینولدز، غلظت پلیمر و غلظت نانوذره، میزان کاهش درگ به طور محسوسی افزایش یافت. در میان این عوامل، عدد رینولدز بیشترین تاثیر را بر کاهش درگ داشت و پس از آن به ترتیب غلظت پلیمر و غلظت نانوذره نقش موثری ایفا کردند. بررسی نتایج در هر سه خط لوله نشان داد که میزان کاهش درگ با استفاده از پلیمر کربوکسی متیل سولز، کمتر از کاهش درگ با استفاده از پلیمر پلی آکریل آمید است. بنابراین پلی آکریل آمید عملکرد بهتری در کاهش درگ در سه خط لوله گالوانیزه، پنج لایه و مسی را نشان داد. نتایج نشان داد که در لوله گالوانیزه، پلی آکریل آمید حدود ۱۷٪، در لوله پنج لایه حدود ۱۶٪ و در لوله مسی حدود ۱۹٪ موثرتر از کربوکسی متیل سلولز در کاهش درگ بوده است.

کلیدواژه ها:

پلی اکریل آمد ، کربوکسی متیل سلولز ، اکسید منیزیم ، کاهش درگ