واکاوی تغییرات مکانی شاخص های فیزیکی–شیمیایی و اثر آن ها بر تولید اولیه (کلروفیل-آ) در سواحل جنوبی دریای خزر با استفاده از مدل رگرسیون سلسله مراتبی

این مطالعه به بررسی تغییرات مکانی پارامترهای فیزیکوشیمیایی و نقش آن ها در پیش بینی کلروفیل-آ در سواحل جنوبی دریای خزر (بابلسر، نوشهر و رامسر) پرداخت. اندازه گیری ها در بهار ۱۳۹۱ با دستگاه CTD انجام و داده ها بر اساس استاندارد TEOS-۱۰ اصلاح شدند. عمق لایه آمیخته با استفاده از روش آستانه بر پایه نیم رخ چگالی و با آستانه ۵/۰ kg.m⁻³ محاسبه شد که تغییرات مکانی قابل توجهی از ۵ متر تا ۱۶ متر در مناطق مختلف نشان داد. نتایج نشان داد شوری، اکسیژن محلول و کلروفیل-آ تغییرات مکانی معناداری دارند. بالاترین شوری در بابلسر (g.kg⁻¹ ۹۵/۱۳) با کمترین کلروفیل-آ و کمترین شوری در نوشهر (g.kg⁻¹ ۳۴/۱۳) با بیشترین کلروفیل-آ مشاهده شد. مدل رگرسیون سلسله مراتبی به منظور تعیین میزان نقش پارامترهای مختلف در تعیین کلروفیل-آ، نشان داد شوری و دما پیش بین کننده های منفی و معنادار هستند و ۳/۴۶% از واریانس آن را تبیین می کنند. نتیجه گیری کلی حاکی از کنترل شدید تولید اولیه توسط عوامل فیزیکی موثر بر دسترسی مواد مغذی است.

کلیدواژه ها:

کلروفیل-آ ، عمق لایه آمیخته ، دما ، شوری ، اکسیژن محلول ، سواحل جنوبی دریای خزر