تدوین الگوی توانمندسازی فردی و اجتماعی دختران کار با مشارکت در فعالیت های بدنی

با توجه به ضرورت عملیاتی سازی حمایت ها و اتخاذ راهکارهای موثر برای مقابله با محدودیت های ساختاری، فرهنگی و اقتصادی که دختران کار را با محرومیت های چندگانه مواجه می سازد، این پژوهش با هدف تدوین یک الگوی مفهومی نظام مند، به بررسی ابعاد توانمندسازی فردی و اجتماعی آن ها از طریق مشارکت در فعالیت های بدنی در استان تهران پرداخت. روش شناسی این پژوهش از نوع کیفی و مبتنی بر تحلیل مضمون بود. جامعه پژوهش شامل منابع انسانی (۲۶ نفر مصاحبه شونده هدفمند که به اشباع نظری رسیدند) و ۳۵ سند اطلاعاتی بود که از طریق مصاحبه های اکتشافی نیمه ساختاریافته و مطالعه کتابخانه ای نظام مند جمع آوری شدند. روایی و پایایی یافته ها از طریق نظر خبرگان، توافق بین کدگذاران و تطابق نتایج با منابع علمی تایید گردید. نتیجه تحلیل مفهومی یافته ها، استخراج یک الگوی جامع و منسجم متشکل از دو مضمون اصلی (توانمندسازی فردی و توانمندسازی اجتماعی)، چهارده مضمون فرعی و در نهایت هشتاد و یک کد مفهومی بود. می توان نتیجه گرفت که توسعه همزمان توانمندی فردی (شامل عزت نفس، مهارت های مقابله ای و خودکارآمدی) و توانمندی اجتماعی (شامل مهارت های ارتباطی و حس تعلق) دختران کار از طریق مشارکت ورزشی، نیازمند رویکردی چندبعدی و نظام مند است. این الگوی مفهومی مدون، مبنای طراحی برنامه های حمایتی موثر و هدفمند در حوزه ورزش و رفاه اجتماعی این گروه آسیب پذیر قرار خواهد گرفت.

کلیدواژه ها:

توانمندسازی اجتماعی ، توانمندسازی فردی ، مشارکت ورزشی ، الگوی مفهومی