واکاوی طنز موقعیت در نمایشنامه «زاویه» اثر «غلامحسین ساعدی» برطبق نظریه برتری جویی

سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 26

فایل این مقاله در 18 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

JR_RPA-6-19_006

تاریخ نمایه سازی: 1 تیر 1405

چکیده مقاله:

طنز و طنزپردازی همیشه بخشی از ادبیات فارسی بوده اند و شاعران و نویسندگان زیادی از آن برای بیان دیدگاه های خود استفاده کرده اند. طنز با نشان دادن نقص ها و کژی های جامعه، آنها را گوشزد کرده و با ایجاد دغدغه برای جامعه و مخاطبانش، به اصلاح آن کمک می کند. به همین دلیل است که طنز یکی از موثرترین روش های نقد اجتماعی به حساب می آید. طنز موقعیت نوعی از طنز است که چندان وابسته به کلمات و لفظ ها نیست. در عوض، با استفاده از تصاویر و مفاهیم، به گونه ای وضعیت ها، رخدادها و رفتارهای افراد را به نمایش می گذارد که به مخاطب اجازه می دهد آنها را با یکدیگر مقایسه کرده یا به تقابل و تطبیق بگذارد. غلامحسین ساعدی یکی از نمایشنامه نویسان مطرح است که آثار او در دهه های چهل و پنجاه شمسی تحول شگرفی در ادبیات نمایشی ایران ایجاد کرد و همچنان این اثرگذاری را دارد. او در هر دو عرصه داستان و نمایشنامه، دارای آثار ماندگار و درخشانی است. طنز از عناصر برجسته و تاثیرگذار در آثار اوست. او با استفاده از طنز، مشکلات و زشتی های جامعه اش را نشان می دهد تا مردم را بیدار و امور را اصلاح کند. نمایشنامه زاویه از کتاب دیکته و زاویه، یکی از نمایشنامه های موفق ساعدی است که در بستری از تضاد و تناقض ها به نقد مسائل فرهنگی، سیاسی و اجتماعی می پردازد. در این پژوهش، به تحلیل و بررسی موقعیت های طنزآمیز در نمایشنامه زاویه و روش های ایجاد آنها پرداخته و از منظر نظریه برتری جویی به آن نگاه شده است. نظریه ای که خنده ناشی از طنز را در بسیاری از موارد ناشی از احساس برتری فرد نسبت به دیگری می داند. بر اساس نتایج تحقیق، ساعدی در خلق موقعیت های طنز از تمام شگرد و شیوه ها، بهره حداکثری را برده است؛ ازجمله شخصیت پردازی، پیرنگ، رفتار، صحنه و زیرمجموعه های آن ها. با توجه به داستان و فضای موجود در نمایشنامه زاویه، که تمامی شخصیت ها در پی کسب برتری نسبت به دیگری هستند، قریب به اتفاق این شگردها در راستای این امر به کار رفته است. در مواردی نیز عدم استفاده از موقعیت ایجادشده برای کسب برتری موردنظر، کمک به خلق موقعیت های طنز تلخ شده است. این نمایشنامه از نمونه های درخشان نمایشنامه های طنز فارسی در خلق و استفاده از طنز موقعیت است.

نویسندگان

رضا احسان پور

دانشجوی دکتری پژوهش هنر، دانشکده هنرهای عالی و کارآفرینی، دانشگاه هنر اصفهان، اصفهان، ایران.

مراجع و منابع این مقاله:

لیست زیر مراجع و منابع استفاده شده در این مقاله را نمایش می دهد. این مراجع به صورت کاملا ماشینی و بر اساس هوش مصنوعی استخراج شده اند و لذا ممکن است دارای اشکالاتی باشند که به مرور زمان دقت استخراج این محتوا افزایش می یابد. مراجعی که مقالات مربوط به آنها در سیویلیکا نمایه شده و پیدا شده اند، به خود مقاله لینک شده اند :
  • اخوت، احمد (۱۳۷۱). نشانه شناسی مطایبه. اصفهان: فردا ...
  • اصلانی، محمدرضا (۱۳۸۵). فرهنگ واژگان و اصطلاحات طنز. تهران: کاروان ...
  • احسان پور، رضا. (۱۴۰۰). «کارکرد طنز به عنوان ابزار نقد ...
  • انس، وئام محمد سید احم. (۲۰۱۰). الفکاهه و السخریه فی ...
  • آذری، غلامرضا (۱۳۸۵). «تحلیل محتوای ارتباطات غیرکلامی در بین کمدین ...
  • آرین پور، یحیی (۱۳۷۲). از صبا تا نیما (ج. ۲). ...
  • ایشانی، طاهره و جان محمدی، علی. (۱۳۹۹). «تحلیل و بررسی ...
  • باقریان بستان آباد، الهام (۱۳۸۷). «طنز در شعر معاصر». ادبیات ...
  • برگسون، هانری لویی (۱۳۷۹). خنده. ترجمه عباس باقری. تهران: شباویز ...
  • بوچیز، دیوید (۱۳۹۱). چگونه داستانمان را طنزآمیز کنیم؟ در کتاب ...
  • بهزادی اندوهجردی، حسین (۱۳۷۸). طنز و طنزپردازی در ایران. تهران: ...
  • تجبر، نیما (۱۳۹۰). نظریه طنز بر بنیاد متون برجسته طنز ...
  • حبیبی، محمدحسن. (۱۳۹۴). «بررسی سبکی طنز اجتماعی در آثار غلامحسین ...
  • حری، ابوالفضل (۱۳۸۷). درباره طنز: رویکردی نوین به طنز و ...
  • حسام پور، سعید، دهقانیان، جواد و خاوری، صدیقه. (۱۳۹۰). «بررسی ...
  • دستغیب، عبدالعلی (۱۳۷۱). نقد آثار جلال آل احمد. تهران: ژرف ...
  • روانجو، مجید (۱۳۸۷). اشک ها و لبخندها. نقد سینما، ۲۳، ...
  • زرین کوب، عبدالحسین (۱۳۸۷). ارسطو و فن شعر. تهران: انتشارات ...
  • ساعدی، غلامحسین (۱۳۴۷). دیکته و زاویه. تهران: انتشارات آگاه ...
  • سلاجقه، پروین (۱۳۸۴). امیرزاده کاشی ها. تهران: مروارید ...
  • سلیمانی، محسن (۱۳۹۱). اسرار و ابزار طنزنویسی. تهران: سوره مهر ...
  • شفیعی کدکنی، محمدرضا (۱۳۷۴). مفلس کیمیافروش. تهران: سخن ...
  • شمیسا، سیروس (۱۳۷۳). انواع ادبی. تهران: فردوس ...
  • شیری، قهرمان (۱۳۸۷). «راز طنزآوری». ماهنامه ادبیات معاصر. شماره ۱۷ ...
  • صدر، رویا (۱۳۸۱). بیست سال با طنز. تهران: هرمس ...
  • عزیزی، محمود (۱۳۷۶)، «درباره کمدی»، سالنامه گل آقا ...
  • العشماوی، محمد زکی (۱۹۸۱). موقف الشعر من الفن و الحیاه ...
  • فانی اسکی، راضیه، فاضلی، فیروز و رنجبر، محمود. (۱۳۹۷). «بررسی ...
  • فانی، راضیه. (۱۳۹۹). «بررسی و مقایسه طنز موقعیت در آثار ...
  • فتوحی، محمود (۱۳۹۰). سبک شناسی (نظریه ها، رویکردها و روش ...
  • قیصری، عبدالرضا و محمدرضا صرفی (۱۳۸۸). «طنز در کتاب جنگ ...
  • کریچلی، سیمون (۱۳۸۴). در باب طنز. ترجمه سهیل سمی. تهران: ...
  • کریمیان، منصور (۱۳۸۹). نکته هایی در باب شوخ طبعی و ...
  • مجابی، جواد (۱۳۸۳). نیشخند ایرانی. تهران: روزنه ...
  • محمدیان، مرتضی (۱۳۸۷). «در سوگ سینمای کمدی». نقد سینما. ۵۵. ...
  • مستور، مصطفی (۱۳۸۶). مبانی داستان کوتاه. تهران: مرکز ...
  • معین، محمد (۱۳۸۲). فرهنگ فارسی معین. تهران: سی گل ...
  • معینی، سولماز، رضی، احمد و چراغی، رضا (۱۳۹۱). تحلیل طنز ...
  • میرصادقی، جمال (۱۳۸۰). ادبیات داستانی. تهران: سخن ...
  • نجف زاده بارفروش، محمد و مرتضی فرجیان (۱۳۷۰). طنزسرایان ایران ...
  • نیک روش، قهرمان، صادق پور، حافظ و زرعی، زهرا. (۱۴۰۳). ...
  • نیکوبخت، ناصر (۱۳۸۰). هجو در شعر فارسی. تهران: دانشگاه تهران ...
  • هابز، توماس (۱۳۸۰). لویاتان. ترجمه حسین بشیریه. تهران: نشر نی ...
  • Al Ashmawi, M. Z. (۱۹۸۱). The position of poetry in ...
  • Buccis, D. (۲۰۱۲). How to make our story humorous? In ...
  • Ravanjoo, M. (۲۰۰۸). Tears and smiles. Cinema Critique, ۲۳, ۲۶–۲۸. ...
  • Soleimani, M. (۲۰۱۲). Secrets and techniques of humor writing. Tehran: ...
  • نمایش کامل مراجع