مدیریت نوآوری و راهبردهای عملیاتی در مدیریت دولتی: الگویی برای پیاده سازی هوش مصنوعی در تصمیم گیری استراتژیک

هدف: هدف این پژوهش، طراحی مدل مفهومی برای به کارگیری هوش مصنوعی در تصمیم گیری استراتژیک سازمان های دولتی ایران است.روش شناسی پژوهش: این پژوهش از نوع کاربردی و از منظر هدف، اکتشافی است. روش تحقیق کیفی مبتنی بر نظریه داده بنیاد و به طور خاص، روش اشتراوس و کوربین است. داده ها از طریق مصاحبه های نیمه ساختاریافته با ۲۶ نفر از استادان دانشگاه و مدیران باسابقه سازمان های دولتی گردآوری شد. با انجام ۱۶ مصاحبه، اشباع نظری حاصل شد.یافته‎ ها: یافته ها نشان داد که پدیده محوری، یعنی تلفیق رهبری انسانی با AI، تحت تاثیر عوامل علی (کمبود مهارت های فنی، مقاومت کارکنان، نگرانی های اخلاقی، کمبود داده های باکیفیت، هزینه های بالا، مسایل قانونی) شکل می گیرد. عوامل بسترساز (قوانین حمایتی، داده های باکیفیت، نیروی متخصص، حمایت مالی، همکاری بین المللی، زیرساخت های پیشرفته) و مداخله گر (حمایت مدیریت، فرهنگ نوآوری، زیرساخت های فنی، آموزش، همکاری دانشگاهی، چارچوب های اخلاقی) پذیرش AI را تسهیل می کنند. راهبردهای پیشنهادی شامل توسعه چارچوب های اخلاقی، آموزش کارکنان، ایجاد سیستم های نظارتی، سرمایه گذاری در زیرساخت، همکاری با دانشگاه ها و بخش خصوصی، و بهبود مدیریت داده ها هستند. پیامدها شامل بهبود کیفیت تصمیم گیری، افزایش رضایت شهروندان، کاهش هزینه ها، افزایش شفافیت، کاهش زمان پاسخ به بحران ها، و بهینه سازی تخصیص منابع است. اصالت/ارزش افزوده علمی: این پژوهش با ارایه مدلی بومی شده و نظام مند برای به کارگیری هوش مصنوعی در ساختار بوروکراتیک ایران، گامی نوین در مسیر حکمرانی دیجیتال برداشته است و می تواند به عنوان مرجع سیاست گذاری و تحول در مدیریت دولتی مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

تصمیم گیری استراتژیک ، رهبری انسانی ، مدیریت نوآوری ، هوش مصنوعی