تحلیل و بررسی عناصر ادبیات پلیسی-کارآگاهی در رمان های اسماعیل فصیح با تاکید بر رمان های مشهور جنایی

اسماعیل فصیح  از نویسندگان مشهور و پرکار در زمینه ادبیات داستانی است که  عناصر ادبیات پلیسی در شماری از آثار وی مانند درد سیاوش، شهباز و جغدان، شراب خام، دل کور و... بازتاب  بیشتری داشته است؛ اما با وجود شهرت نویسنده در این گونه ادبی و آثار قابل توجه وی، نمی­توان نام وی را در شمار نویسندگان خلاق ادبیات پلیسی و کارآگاهی قرار داد. سبک داستان­نویسی فصیح به گونه­ای است که علاوه بر حفظ ویژگی ­های قصه نویسی شرقی و استفاده از عناصر داستان­ نویسی ایرانی و ایجاد زمینه­های خاص آن کوشیده است تا به ویژگی­های داستان­ نویسی غربی نیز در رمان هایش توجه داشته باشد. نگارندگان در این پژوهش برآنند که با روش توصیفی-تحلیلی و استنادی، میزان موفقیت یا عدم کامیابی فصیح را در رعایت مولفه­ های ادبیات پلیسی و قوانین پذیرفته شده آن بسنجند. نتایج نشان داد فصیح از بیشتر قوانین هشت­­گانه «ون داین»- یکی از نویسندگان مشهور این ژانر در سال ۱۹۲۸- در رمان­های خود بهره برده است؛ اما به تمام این اصول پایبند نبوده و گاه نمونه­ های ناقض هم دیده می­ شود. در کل می­ توان گفت که خلاقیت اصلی او در بومی­ سازی­ های عناصر فرهنگ غربی در بستر داستان نویسی شرقی بوده است و این پژوهش سعی دارد تا مولفه ها و عناصر اصلی ادبیات داستانی پلیسی را در آثار مهم فصیح به ویژه در پنج اثر مشهور پلیسی وی که پیشتر ذکر شد؛ بررسی و تحلیل کند.

کلیدواژه ها:

عناصر داستان ، اسماعیل فصیح ، قوانین ون داین