بررسی کهن الگوهای «قهرمان» و «خود» در رمان سه گانه پارسیان و من نوشته آرمان آرین

کهن الگوها صورت های مشترکی هستند که با سابقه چندین هزارساله در ناخودآگاه بشر انباشته شده اند. محتویات ناخودآگاه جمعی به شکل نماد در اسطوره ها، مذاهب، رویاها، تخیلات و آثار هنری نمود پیدا می کنند. نقد کهن الگویی یکی از شاخه های نقد ادبی است که به بررسی کهن الگوهای موجود در اثر ادبی می پردازد. کهن الگوهای «قهرمان» و «خود» از جمله کهن الگوهایی هستند که در ادبیات حضور برجسته ای دارند، این کهن الگوها در ادبیات نوجوان، به دلیل ویژگی های خاص دوران نوجوانی، بروز نمایان تری دارند؛ زیرا انتخاب روش زندگی و منش قهرمانان می تواند دید نوجوان را به زندگی و هدف آن گسترده تر کند. مجموعه رمان سه گانه اسطوره ای-قهرمانی پارسیان و من و شخصیت های اصلی آن با ویژگی های خاص، گزینه مناسبی برای بررسی کهن الگوی قهرمان است. در این مجال، با بهره گیری از اندیشه های یونگ و تعاریف کمبل، به استخراج ویژگی های کهن الگوی «قهرمان» براساس تقسیم بندی گورین، در این مجموعه سه گانه می پردازیم و سیر رسیدن شخصیت های اصلی رمان به «فردیت» را دنبال می کنیم. این پژوهش نشان می دهد که شخصیت های اصلی که کهن الگوی شخصیت قهرمان بر آن ها حاکم است، با طی کردن فرازوفرودهای مختص این کهن الگو، مسیر خودشناسی را به سرانجام رسانده اند و به «خود» واقعی شان پی برده اند و در بعد اجتماعی نیز آگاهانه به هویت جمعی و ملی خویش رسیده اند.

کلیدواژه ها:

رمان نوجوان ، پارسیان و من ، نقد کهن الگویی ، قهرمان ، خود