امنیت گرایی در حقوق کیفری جمهوری اسلامی ایران

امنیت گرایی موضوعی hست که به واسطه پدیده های جدید مجرمانه نظیر جرایم سازمان یافته مثل پول شویی و جرایم قاچاق مواد مخدر یا جرایم فراملی در حقوق جزا نفوذ کرده و به تدریج برای مقابله با این نوع جرایم ویژه، کنوانسیون ها و قوانین خاصی وضع شده که موجب محو گردیدن برخی اصول پذیرفته شده حقوق جزای کلاسیک شده است. به نظر می رسد امنیتی کردن فضا در این نوع جرایم نه تنها موجب کاهش جرایم نگردیده بلکه موجب افزایش نیز شده است. شاید به نوعی امنیت گرایی موجب تثبیت حاکمیت امنیت بشود، لکن موجب تضییع بخش عمده ای از حقوق بشری شده است. قانونگذار در قانون مجازات اسلامی۱۳۹۲ به جرم انگاری مستقل جرم افساد فی الارض مبادرت ورزیده و با ابهام گویی فراوان مصادیق متعددی را زیر مجموعه این رفتار مجرمانه قرار داده است. اشکال عمده دیگر ماده۲۸۶ این قانون برابری کیفر معاونت در این جرم و مباشرت در جرم مزبور است که راه کار برون رفت از این ایراد هم در تحقیق ایراد گردید.

کلیدواژه ها:

پدیده های نوین مجرمانه ، امنیت گرایی ، افساد فی الارض ، محاربه ، نقض حقوق بشر