تدوین الگوی بومی دانشگاه نسل چهارم در گذار دانشگاه های علوم پزشکی به نسل چهارم

مقدمه: دانشگاه نسل چهارم با تاکید بر نوآوری، ارزش آفرینی و تعامل نظام مند با جامعه، به عنوان الگوی نوین تحول دانشگاهی مطرح می شود. ازاین رو، پژوهش حاضر با هدف طراحی یک الگوی بومی از عوامل موثر بر تبدیل دانشگاه های علوم پزشکی به دانشگاه نسل چهارم انجام شد. روش بررسی: این پژوهش کاربردی بوده و با رویکرد کیفی، ماهیت اکتشافی و با استفاده از روش دلفی فازی در سال ۱۴۰۴ انجام گردید. ابتدا با مرور نظام مند ادبیات نظری و پیشینه پژوهش، ۱۷۰ شاخص اولیه در قالب ۷ بعد و ۲۸ مولفه استخراج شد. سپس طی سه دور دلفی فازی، دیدگاه های ۳۰ نفر از خبرگان حوزه مدیریت آموزش عالی، کارآفرینی دانشگاهی و سیاست گذاری آموزش علوم پزشکی تحلیل و مورد ارزیابی قرار گرفت. نتایج: مقوله های اولیه پس از پالایش و دستیابی به اجماع خبرگان با ضریب توافق کندال (۸۲/۰) و بررسی پایایی با استفاده از معیارهای انحراف معیار فازی و نرخ ناسازگاری به شناسایی و تثبیت ۱۴۷ شاخص در قالب ۳۰ مولفه و ۸ بعد کلان به الگوی پژوهش منجر شد. در این الگو، بعد «تکنولوژی و فناوری های نوین» با میانگین قطعی ۸۸/۰ و به عنوان زیرساخت بنیادین دارای بالاترین اولویت و سپس، ابعاد «رهبری و استراتژی های تحول گرا» و «توانمندسازی منابع انسانی» هر دو با میانگین ۸۶/۰ به عنوان ارکان هدایت و اجرای تحول شناسایی شدند. نتیجه گیری: الگوی نهایی پژوهش حاضر، به عنوان یک نقشه راه جامع و نظام مند، می تواند مبنای تصمیم گیری های سیاستی و اقدامات اجرایی در مسیر هدایت تحول دانشگاه های علوم پزشکی ایران به سوی دانشگاه نسل چهارم باشد.

کلیدواژه ها:

Fourth-generation university ، Health value creation ، Medical sciences universities ، دانشگاه نسل چهارم ، ارزش آفرینی سلامت ، دانشگاه های علوم پزشکی