بررسی تاثیر تمرینات عصبی عضلانی بر میزان سفتی عضلانی و عملکرد دست کودکان فلج مغزی همی پلژی

زمینه و هدف: اختلالات حرکتی اندام های فوقانی کودکان فلج مغزی باعث محدودیت در انجام فعالیت­های روزمره این کودکان می­شود. تمرینات عصبی عضلانی از رویکردهای نوینی می­باشند که در توانبخشی آسیب­های سیستم عصب مرکزی استفاده می­شوند. هدف از این مطالعه، بررسی تاثیر تمرینات عصبی عضلانی بر میزان سفتی عضلانی، دامنه حرکتی و  زبردستی درشت دست کودکان فلج مغزی همی پلژی بود.روش ها: در مطالعه تجربی با طراحی پیش ­آزمون و پس ­آزمون، ۱۸ کودک فلج مغزی اسپاستیک همی پلژی ۴ تا ۱۱ سال به صورت موارد در دسترس انتخاب شدند. دامنه حرکتی اکستنشن مچ دست و سوپینیشن ساعد به وسیله گونیامتری، اسپاستیسیتی عضلات فلکسور مچ دست و پروناتور ساعد با معیار اصلاح شده اصلاح شده آشورث و زبرستی درشت دست کودکان توسط تست باکس و بلاک در ابتدا و انتهای مطالعه مورد ارزیابی قرار گرفت. پروتکل تمرینات عصبی عضلانی به مدت ۸ هفته، هر هفته ۳ جلسه و هر جلسه ۴۵ دقیقه برای این کودکان انجام شد. در این مطالعه اندام فوقانی سمت سالم کودکان نیز به عنوان گروه کنترل مد نظر قرار گرفت و تمامی ارزیابی ­های سمت درگیر در سمت سالم کودک نیز انجام شد.یافته ها: مطابق نتایج به دست آمده، افزایش معناداری در میانگین نمرات دامنه حرکتی اکستنشن مچ دست و سوپینیشن ساعد در اندام درگیر مشاهده می شود (۰/۰۰۱>P) . همچنین نتایج نشان می­دهد که مداخله تمرینات عصبی عضلانی بر روی اندام مبتلا سبب کاهش معنی داری در میزان سفتی عضلات پروناتور ساعد و فلکشن مچ دست می­شود (۰/۰۰۱>P). این در حالی است که مداخله ما تاثیر معنی­دار بر زبردستی درشت دست کودکان فلج مغزی همی پلژی نداشت (۰/۳۹=P).نتیجه گیری: به نظر می­رسد پروتکل عصبی عضلانی استفاه شده در این مطالعه می­تواند سبب افزایش دامنه حرکتی مفاصل محدود شده و کاهش میزان اسپاستیسیتی عضلات درگیر در ساعد و مچ دست کودکان فلج مغزی همی پلژی شود.

کلیدواژه ها:

فلج مغزی ، همی پلژی ، ورزش درمانی ، زبردسستی ، اسپاستیسیتی عضلانی