ارزیابی مقایسه ای اثربخشی دگزامتازون تزریقی و تامسولوسین خوراکی در مقایسه با تامسولوسین خوراکی به تنهایی بر کاهش درد در سنگ های حالب کوچک تر از ۱ سانتی متر: یک کارآزمایی بالینی تصادفی دوسوکور

مقدمه: سنگ های دیستال حالب کمتر از ۱۰ میلی متر از علل شایع مراجعه به اورژانس های ارولوژیک هستند. درمان اخر طبی (Medical Expulsive Therapy) MET با آلفابلوکرهایی مانند تامسولوسین به طور معمول استفاده می شود، با این حال عوامل ضدالتهابی کمکی ممکن است اثربخشی را افزایش دهند. این مطالعه ارزیابی کرد که آیا افزودن دگزامتازون عضلانی به تامسولوسین خوراکی در مقایسه با تک درمانی با تامسولوسین، پیامدهای دفع سنگ را بهبود می بخشد یا خیر. روش ها: در این کارآزمایی بالینی تصادفی دوسوکور با طراحی گروه های موازی، ۱۱۰ بزرگسال مبتلا به سنگ های دیستال حالب علامت دار ≤۱۰ میلی متر به صورت ۱:۱ تصادفی شدند تا یا تامسولوسین خوراکی ۴/۰ میلی گرم روزانه به همراه دگزامتازون عضلانی ۸ میلی گرم هفتگی (گروه مداخله)، (۵۵ = n) یا تامسولوسین خوراکی به همراه نرمال سالین عضلانی به عنوان دارونما (گروه کنترل)، (۵۵ = n) دریافت کنند. درمان تا حداکثر ۱۴ روز یا تا زمان عبور سنگ ادامه یافت. پیامد اولیه میزان دفع سنگ تا روز ۱۴ و مصرف مسکن (شیاف دیکلوفناک) بود. یافته ها: در مجموع ۱۰۴ بیمار (۵۲ نفر در هر گروه) کارآزمایی را تکمیل کردند. میانگین زمان تا دفع با دگزامتازون به طور معنی داری کوتاه تر بود (۹۱/۲ ± ۵۶/۱ در مقابل ۰۹/۴ ± ۵۸/۱ روز؛ (۰۰۱/۰ = P). گروه مداخله به شیاف دیکلوفناک کمتری نیاز داشت (۳۸/۲ ± ۳۶/۱ در مقابل ۴۲/۳ ± ۸۲/۰؛ (۰/۰۰۱ > P). نتیجه گیری:. دگزامتازون عضلانی هفتگی همراه با تامسولوسین خوراکی روزانه به طور معنی داری میزان دفع سنگ را بهبود بخشید، مصرف مسکن را کاهش داد و غیبت از کار را در مقایسه با تامسولوسین به تنهایی به حداقل رساند، که از نقش آن به عنوان یک راهبرد تقویت شده MET برای سنگ های دیستال حالب <۱۰ میلی متر حمایت می کند.

کلیدواژه ها:

دگزامتازون ، سنگ حالب ، درمان دارویی دفع سنگ ، تامسولوسین ، درمان کمکی ، مدیریت درد ، کارآزمایی تصادفی کنترل شده