بررسی شکست موج راسبی در مسیرهای توفان نیمکره شمالی در دوره ۱۹۵۸-۲۰۲۳ برمبنای توزیع دمای پتانسیلی روی سطوح هم مقدار تاوایی پتانسیلی

پژوهش حاضر اختصاص به ارزیابی توزیع شکست موج راسبی بر اساس روش معرفی شده توسط پلی وهاسکینز (PH) و شاخص همبسته با آن ( ) در مسیرهای توفان نیمکره شمالی برای فصل زمستان در دوره بلندمدت ۲۰۲۳-۱۹۵۸ با استفاده از داده های JRA-۵۵ دارد. برای این کار، ابتدا توزیع ، جهت شکست ( )، شدت شکست (RI)، تاوایی پتانسیلی (PV) بر روی تراز هم دمای پتانسیلی ۳۳۰ کلوین،  بر روی سطح هم مقدار PV (دارای دو واحد PV) با وضعیت همدیدی در سه مورد مطالعاتی مقایسه شد. سپس، توزیع اقلیم شناختی انواع شکست موج ، ، و RI برای فصل زمستان مطالعه و تحلیل شد. ارزیابی کارکرد روش PH نشان می دهد که هر چه مقدار  بیشتر باشد، هم واژگونی پربندهای  و هم گرادیان ارتفاع ژئوپتانسیلی در تراز ۵۰۰ هکتوپاسکال بیشتر است. توزیع اقلیم شناختی نتایج نیز نشان دهنده چیرگی رخدادهای واچرخندی در شرق اقیانوس اطلس، اروپا، نیمه غربی آسیا، شرق اقیانوس آرام و نیمه غربی قاره آمریکا است. به علاوه، فراوانی رخداد شکست واچرخندی با غلبه نفوذ توده هوای گرم ABW در این مناطق، از شکست متناظر با غلبه توده هوای سرد بیشتر است. بیشترین فراوانی رخداد شکست چرخندی با غلبه نفوذ توده هوای گرم (CBW) در شرق اقیانوس آرام و غرب آسیا، و بیشینه فراوانی رخداد شکست چرخندی با غلبه نفوذ توده هوای سرد (CBC) در غرب اقیانوس اطلس و غرب اقیانوس آرام دیده می شود. فراوانی رخداد CBW در شرق آسیا و CBC در غرب اقیانوس های اطلس و آرام از دیگر مناطق بیشتر است. فراوانی رخداد شکست موج قوی در همه طول های جغرافیایی اندکی بیشتر از شکست موج ضعیف است.

کلیدواژه ها:

شکست موج راسبی ، شکست موج چرخندی ، شکست موج واچرخندی ، شاخص شکست موج ، تاوایی پتانسیلی