تاثیر هشت هفته پیلاتس در آب بر شادکامی و خودکارآمدی درد در زنان مبتلا به کمردرد مزمن

کمردرد مزمن به عنوان یک نگرانی عمده بهداشت عمومی، تبعات گسترده ای بر ابعاد جسمانی و روانی-اجتماعی افراد، به ویژه جمعیت زنان، دارد. این مطالعه به بررسی تاثیر هشت هفته تمرینات پیلاتس در آب بر شادکامی و خودکارآمدی درد در زنان مبتلا به کمردرد مزمن پرداخت. در این پژوهش نیمه تجربی، ۴۰ زن با دامنه سنی ۴۵-۳۵ سال مبتلا به کمردرد مزمن غیراختصاصی با استفاده از روش نمونه گیری هدفمند انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه تجربی و کنترل (هر گروه ۲۰ نفر) قرار گرفتند. گروه تجربی یک پروتکل تمرینی ساختاریافته پیلاتس در آب را به مدت ۸ هفته (هفته ای ۲ جلسه) اجرا کردند، در حالی که گروه کنترل تنها فعالیت های روزمره خود را ادامه دادند. داده ها با پرسشنامه های خودکارآمدی درد (PSEQ) و شادکامی آکسفورد (OHQ-SF) گردآوری و با تحلیل واریانس مختلط تحلیل شد. نتایج بهبود معناداری را در شادکامی (۰.۳۴۷ = η²، ۰۰۱/۰ p≤) و خودکارآمدی درد (۰.۴۴۲ = η²، ۰۰۱/۰ p≤) در گروه تجربی نشان داد. محاسبه اندازه اثر بیانگر آن بود که ۷/۳۴ درصد از واریانس شادکامی و ۲/۴۴ درصد از واریانس خودکارآمدی درد ناشی از مداخله تمرینی بوده است. یافته ها گویای اثربخشی قابل توجه برنامه تمرینات پیلاتس در آب در ارتقای سطح شادکامی و تقویت خودکارآمدی درد در زنان مبتلا به کمردرد مزمن است. این پروتکل تمرینی به عنوان یک راهبرد غیرتهاجمی، ایمن و موثر، می تواند به عنوان یک مکمل ارزشمند در برنامه های جامع توانبخشی این بیماران توسط متخصصان فیزیوتراپی، پزشکان و روان شناسان سلامت مورد توجه قرار گیرد.