رابطه حمایت اجتماعی با عملکرد ورزشی ادراک شده زنان ورزشکار با نقش میانجی انگیزش درونی

هدف از انجام این پژوهش بررسی رابطه حمایت اجتماعی با عملکرد ورزشی ادراک شده زنان ورزشکار با نقش میانجی انگیزش درونی با استفاده از رویکرد مدلیابی معادلات ساختاری بوده است. پژوهش حاضر یک مطالعه کمی، مقطعی و همبستگی بوده که به صورت میدانی انجام گرفته است. جامعه آماری این پژوهش را زنان ورزشکار با تجربه ورزش در سطوح استانی، ملی و بین المللی تشکیل می دادند. ۹۸ نفر از زنان ورزشکار بر اساس فرمول تعیین نمونه مدلیابی معادلات ساختاری و با استفاده از روش نمونه گیری هدفمند به عنوان نمونه آماری انتخاب شدند. بخش میدانی مطالعه با استفاده از پرسشنامه های استانداردی انجام شد که قبلا در تحقیقات مشابه به کار رفته اند. جهت آزمون فرضیات و ارزیابی روایی مدل از آزمون مدلیابی معادلات ساختاری (PLS) استفاده شد. یافته ها نشان داد حمایت اجتماعی هم با عملکرد ورزشی ادراک شده (۳۹/۰=β) و هم با انگیزش درونی (۴۲/۰=β) زنان ورزشکار رابطه داشته است. همچنین، بخشی دیگر از یافته های پژوهش نشان داد که رابطه انگیزش درونی با عملکرد ورزشی ادراک شده زنان معنادار بوده (۴۴/۰=β) و از طرف دیگر، انگیزش درونی (به عنوان میانجی) توانسته است رابطه حمایت اجتماعی با عملکرد ورزشی ادراک شده زنان را تسهیل و تقویت نماید (۵۷/۰=β). مقدار شاخص GOF نیز حاکی از برازش مطلوب مدل پژوهش بوده است. یافته های پژوهش تعامل عوامل اجتماعی و عوامل درونی را در راستای تقویت و بهبود عملکرد ورزشکاران زن برجسته ساخته است. با توجه به یافته ها، عوامل اجتماعی بیرونی و فرآیندهای انگیزشی درونی به صورت پویا با هم تعامل داشته و قادرند زمینه را برای عملکرد موفقیت آمیز ورزشکاران زن فراهم نمایند.