الگوی روابط ساختاری پیش بینی اشتیاق تحصیلی بر اساس سازگاری اجتماعی با نقش میانجی رفتارهای خودشکن تحصیلی

زمینه و هدف: اشتیاق تحصیلی به عنوان یکی از مهم ترین مولفه های پیشرفت و موفقیت آموزشی، نقش بسزایی در انگیزش، پایداری و عملکرد تحصیلی دانش آموزان ایفا می کند. بر این اساس هدف پژوهش حاضر بررسی الگوی روابط ساختاری پیش بینی اشتیاق تحصیلی بر اساس سازگاری اجتماعی با نقش میانجی رفتارهای خودشکن تحصیلی بود. روش: روش پژوهش حاضر از نوع توصیفی- همبستگی بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان مقطع متوسطه دوم مشغول به تحصیل در مدارس دولتی شهرستان مراغه در سال ۱۴۰۳ بود. تعداد ۱۰۰ نفر از این دانش آموزان به روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای چندمرحله-ای انتخاب و به صورت گروهی در محیط آموزشگاه ها به پرسشنامه های اشتیاق تحصیلی وانگ و همکاران (۲۰۱۱)، مقیاس سازگاری بل (۱۹۶۱) و مقیاس رفتار و شناخت خودشکن (۲۰۰۷) پاسخ دادند. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه ۲۶و Smart pls نسخه ۴ مورد تجزیه و تحلیل توصیفی و استنباطی قرار گرفتند. یافته ها: یافته ها نشان دادند، که مدل پژوهش با داده های جمع آوری شده برازش مطلوبی دارد. همچنین یافته ها نشان دادند سازگاری اجتماعی بر اشتیاق تحصیلی اثر مستقیم و معنی داری دارد و اثر غیرمستقیم سازگاری اجتماعی با میانجی گری رفتارهای خودشکن تحصیلی نیز تایید شد. نتیجه گیری: در مجموع این پژوهش به اهمیت نقش رفتارهای خودشکن تحصیلی در ارتباط اشتیاق تحصیلی و سازگاری اجتماعی اشاره کرده و به مسئولان این حوزه توصیه می کند برای افزایش اشتیاق تحصیلی دانش آموزان به سازگاری اجتماعی و رفتارهای خودشکن تحصیلی آنان توجه شود.

کلیدواژه ها:

اشتیاق تحصیلی ، سازگاری اجتماعی ، رفتارهای خودشکن تحصیلی ، دانش آموزان