چارچوبی برای تلفیق ارزیابی چرخه حیات در مدیریت زنجیره ارزش ساختمان: یک تحلیل زیست محیطی و اقتصادی

مصرف گسترده مواد خام در صنعت ساختمان منجر به استفاده بی رویه از منابع طبیعی و افزایش مصرف انرژی در مراحل مختلف ساخت وساز شده است. انتخاب مصالح با انرژی بالا، نه تنها در مرحله تولید، بلکه در طول عمر بهره برداری ساختمان نیز موجب افزایش تقاضای انرژی می شود. هدف این پژوهش، تحلیل اثرات زیست محیطی مصالح رایج ساختمانی و تعیین جایگاه آن ها در زنجیره ارزش با رویکرد توسعه پایدار است. در این مطالعه از روش ارزیابی چرخه حیات (LCA) با بهره گیری از پایگاه داده Ecoinvent v۲.۰ استفاده شد. ارزیابی شامل مراحل تولید، حمل ونقل، ساخت و دفع نهایی برای مصالح متداول از جمله آجر، سرامیک، سیمان، چوب، فولاد، آلومینیوم، عایق ها و شیشه بود. شاخص های بررسی شده شامل انرژی اولیه، انتشار CO₂، مصرف آب، ضایعات و حمل ونقل در چارچوب زنجیره ارزش تعریف شدند. نتایج نشان داد که مصالح طبیعی مانند چوب و الیاف سلولزی کمترین تاثیرات زیست محیطی و محصولات صنعتی مانند کاشی، آلومینیوم و فولاد بیشترین تاثیرات را دارند. استفاده از مصالح بازیافتی، سوخت های سبز و فناوری های نوین تولید می تواند انتشار CO₂ و مصرف انرژی را به طور محسوسی کاهش دهد. ارزیابی چرخه حیات ابزاری موثر برای تصمیم گیری آگاهانه در زنجیره ارزش مصالح ساختمانی است. توسعه فناوری های پاک، ایجاد پایگاه داده ملی مصالح، و ترویج استفاده از برچسب های زیست محیطی می تواند رقابت مثبت میان تولیدکنندگان و حرکت به سوی ساخت وساز پایدار را تقویت کند.

کلیدواژه ها:

ارزیابی چرخه حیات ، مصالح ساختمانی ، انرژی ، تاثیر زیست محیطی ، ساخت و ساز پایدار ، زنجیره ارزش