رویکرد فقیهان به ملازمه میان حد وحرمت در جرم انگاری مصرف مسکرات

رابطه میان حد و حرمت در احکام جزایی اسلام به ویژه در جرم شرب مسکر، موجب اختلاف نظر میان فقیهان امامیه شده است. گروهی از فقها میان حد و حرمت قائل به ملازمه­اند. به نظر ایشان شارع برای مسکر مجازات حدی قائل است و مصرف  هر مسکری هرچند غیر خمر باشد گرچه موجب مستی نگردد به علت این­که عنوان حرمت دارد موجب ثبوت  حد است. اما از منظر دیگر فقیهان - که می­توان آن را دیدگاه گروهی از معاصران دانست - ملازمه ای میان حد و حرمت وجود ندارد؛ در نتیجه، مصرف هر مورد مسکرات که حرام باشد لزوما منجر به ثبوت حد نخواهد شد بلکه در برخی موارد، عروض مستی در ثبوت حد مورد نظر است. این پژوهش باروش تحلیلی - توصیفی ضمن بیان ادله دو نظریه فوق، نظر مقرون به صواب را مطرح و از آن دفاع می کند. آثار دیدگاه عدم ملازمه در ثابت نبودن حد برای طیف گسترده ای از مسکرات، توجه به ملاک سکرآوری و مستی و همراهی با قاعده درا و برخی اصول حقوقی مانند تفسیر به نفع متهم است.

کلیدواژه ها:

حد ، فقه جزایی ، رابطه حد و حرمت ، مسکرات ، ماده ۲۶۴ قانون مجازات اسلامی