از اعتماد و آموزش نسلی تا اقدام های اقلیمی؛ شواهد تجربی جهانی درباره شکل گیری باورها و سیاست های اقلیمی

حمایت عمومی از اقدام های اقلیمی، نه تنها به انگیزه ها و اطلاعات اقتصادی، بلکه به بنیان های اجتماعی و نهادی عمیق تری نیز بستگی دارد. در این پژوهش بررسی شده است که چگونه اعتماد، برداشت افراد از تغییرات اقلیمی و تمایل آن ها را به حمایت از سیاست های کاهشی شکل می دهد، به ویژه از طریق مالیات های محیط زیستی بیشتر. با استفاده از داده های سطح فردی از دور چهارم نظرسنجی «زندگی در گذار»، همراه با شاخص های اقتصاد کلان کشوری از بانک جهانی، در این تحلیل ۳۷ کشور از ۲۰۲۲ تا ۲۰۲۳م بررسی شد. مدل های پایه را با استفاده از حداقل مربعات معمولی (OLS) تخمین زدیم. همه برازش ها بر اساس جمعیت ملی وزن دهی شد تا از نمایندگی بین کشوری اطمینان حاصل شود. یکی از سهم های مهم در این مطالعه، تمایز بین اعتماد تعمیم یافته و اعتماد نهادی چندسطحی، از جمله اعتماد به ریاست جمهوری، دولت مرکزی، دولت منطقه ای و دولت محلی است. نتایج نشان می دهد هر دو شکل اعتماد، به طور مثبت و قوی با باورهای قوی تر، مبتنی بر واقعی بودن تغییرات اقلیمی و بیشتر ناشی از فعالیت های انسانی، همچنین با تمایل بیشتر به حمایت از مالیات محیط زیستی مرتبط است. اعتماد نهادی، به طور خاص، رابطه قوی تری با حمایت از سیاست ها نشان می دهد و نقش محوری آن را در شکل دهی به پذیرش اقدام های اقلیمی پرهزینه از نظر مالی برجسته می کند. فراتر از اعتماد، بر پایه یافته ها، بیشتر بر اهمیت آموزش بین نسلی تاکید می شود. تحصیلات مادران ارتباط قوی تری با ادراک های اقلیمی دارد، درحالی که تحصیلات پدران ارتباط نزدیک تری را با تمایل به پرداخت هزینه برای سیاست های محیط زیستی نشان می دهد که معرف مسیرهای انتقال متمایز مبتنی بر خانواده است.

کلیدواژه ها:

اقدام های اقلیمی ، اعتماد تعمیم یافته ، اعتماد نهادی ، آموزش نسلی ، باور اقلیمی