تدوین قواعد مدل یابی برای معماری مسکن منطقه گرای انتقادی متمرکز بر الگوهای دوره پهلوی اول و دوم به کمک یادگیری ماشین (نمونه موردی: شهر مشهد)

یکی از مباحث مهم در معماری امروزی،توجه به معماری سنتی-بومی، معماری پایدار و اقلیم هر منطقه است. رویکرد منطقه گرایی انتقادی می تواند پاسخگوی نیازهای معماری امروزی، معرفی معماری معاصر، فرهنگ هر منطقه و نگاه به نسل آینده و توسعه ی پایدار باشد.این پژوهش در جهت پاسخ به مدل یابی معماری مسکن با رویکرد منطقه گرایی انتقادی با تاکید بر ویژگیهای معماری منطقه گرایی انتقادی خانه های سنتی مسکونی شهر مشهد در دوره ی پهلوی اول و دوم، و همچنین ارزیابی بار تاثیرگذاری مولفه های منطقه گرایی انتقادی بر این خانه ها مورد تحلیل قرار گرفته است. هدف از این پژوهش شناسایی و واکاوی روابط اجزای مدل است. در این پژوهش ۱۳۸ خانه ی انتخابی که در درجه بندی از ۱ تا ۹ منطقه گرایی انتقادی قرار می گیرد، مورد ارزیابی غیر منطقه گرای انتقادی، منطقه گرای انتقادی پهلوی اول و منطقه گرای انتقادی پهلوی دوم واقع شده است؛با استفاده از تحلیل کیفی داده ها و بدست آوردن مدل کیفی و مفهومی، ارزیابی مدل انجام شده؛ و سپس با کمک سیستم یادگیری ماشین پس از استخراج کلاسه های طبقه بندی ویژگیهای اصلی ساختار و مشاوره با خبرگان، به طبقه بندی داده ها پرداخته و بار تاثیرگذاری این مولفه ها در خانه های سنتی مسکونی شهر مشهد در دوره ی پهلوی اول و دوم تعیین گردیده است. این پژوهش به این نتیجه می رسد با توجه به تحلیل کیفی داده ها ویژگیهای منطقه گرایی انتقادی در درجه بندی سه کلاسه دارای چهار ویژگی نمادین و انتزاعی،سنتی و بومی،پایداری و تکنولوژی نوین می باشد؛با وجود سه تفکر حاکم در یادگیری ماشین، دو عنصر تکنولوژی نوین و پایداری در رده های نخست قرار گرفته اند و بیشترین اهمیت را در معماری منطقه گرای این دوره ها دارند.

کلیدواژه ها:

منطقه گرایی انتقادی ، خانه-های سنتی دوره ی پهلوی ، خانه های مسکونی شهر مشهد ، معماری بومی ، یاد گیری ماشین