واکاوی شاخصه های اکو- منطقه گرایی در طراحی پایدار به منظور ارائه مدل مفهومی در شهر بیرجند

اکو-منطقه گرایی۱ به عنوان رویکردی نوین در معماری پایدار، بر هماهنگی طراحی با ویژگی های اکولوژیکی، اقلیمی و فرهنگی یک منطقه تاکید دارد. این پژوهش با هدف ارائه مدلی مفهومی برای پیاده سازی اصول اکو-منطقه گرایی در طراحی پایدار در شهر بیرجند انجام شده است. بیرجند، به عنوان شهری با اقلیم گرم و خشک، فرصت های منحصربه فردی برای بررسی این رویکرد فراهم می کند. این مطالعه با استفاده از روش های کیفی و کمی، شامل تحلیل نظرات کارشناسان، بررسی مطالعات موردی و ارزیابی داده های اقلیمی و فرهنگی، به شناسایی شاخصه های کلیدی اکو-منطقه گرایی پرداخته است. نتایج پژوهش نشان می دهد که استفاده از مصالح بومی، بهره گیری از تهویه طبیعی، حفظ آب از طریق جمع آوری آب باران و استفاده از آب خاکستری، و طراحی خانه های حیاط مرکزی از جمله راهبردهای موثر در این رویکرد هستند. این راهبردها نه تنها مصرف انرژی و آب را کاهش می دهند، بلکه با فرهنگ و نیازهای جامعه محلی همخوانی دارند. علاوه بر این، بررسی مطالعات موردی مانند شهر باستانی غذاسر، شبام یمن، و روستای ماسوله نشان دهنده کاربرد موفق اصول اکو-منطقه گرایی در اقلیم های مشابه است. این پژوهش پیشنهاد می دهد که با تلفیق این اصول در طراحی شهری و معماری بیرجند، می توان به الگوهای سکونت پایدار دست یافت که هم از نظر زیست محیطی و هم از نظر فرهنگی کارآمد باشند. در نهایت، این مدل مفهومی می تواند به عنوان راهنمایی برای سایر شهرهای با اقلیم گرم و خشک مورد استفاده قرار گیرد و به توسعه پایدار شهری کمک کند.

کلیدواژه ها:

اقلیم گرم و خشک ، اکو - منطقه یی ، الگوی پایدار ، تحلیل رگرسیون ، مسکن