اثرات تمرین تناوبی با شدت زیاد (HIIT) و روزه داری یک روز در میان (ADF) بر شاخص های التهابی و استرس اکسایشی بافت چربی احشایی موش های تحت تغذیه با رژیم غذایی پرچرب و پر فروکتوز

مقدمه: چاقی منجر به افزایش استرس اکسایشی و التهاب مزمن می شود. هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر تمرین تناوبی با شدت زیاد (HIIT) و روزه داری یک روز در میان (ADF) بر شاخص های التهابی و استرس اکسایشی بافت چربی احشایی موش های تحت تغذیه با رژیم غذایی پرچرب و پرفروکتوز (HFF) بود. روش کار: ۴۰ موش اسپراگ داولی هشت هفته ای، به طور تصادفی به پنج گروه شامل کنترل (CON)، HFF، HFF+HIIT، HFF+ADF و HFF+HIIT+ADF تقسیم شدند. تمرین HIIT به مدت ۱۲ هفته و پنج جلسه در هفته شامل هفت تناوب چهار دقیقه ای با شدت ۹۰۸۵ درصد حداکثر سرعت (Vmax) با تناوب های استراحت فعال دو دقیقه ای با شدت ۵۰ درصد Vmax اجرا شد. گروه های ADF به صورت یک روز در میان دسترسی به غذا نداشتند. بیان پروتئین نکروز تومور آلفا (TNF-α)، اینترلوکین ۱۰ (IL-۱۰) و مقادیر مالون دی آلدهید (MDA) ارزیابی شد. از روش های آماری t مستقل و تحلیل واریانس یک طرفه و آزمون تعقیبی توکی جهت تعیین اختلاف بین گروه ها در سطح معنی داری ۰۵/۰p< استفاده شد. یافته ها: HFF در مقایسه با CON منجر به افزایش معنی دار وزن شد. مقادیر MDA، IL-۱۰ و TNF-α در گروه HFF افزایش معنی داری یافت (۰۵/۰p<). در گروه HIIT، ADF و HIIT+ADF وزن و مقادیر MDA در مقایسه با گروه HFF کاهش معنی داری یافت (۰۵/۰p<). نتیجه گیری: پژوهش حاضر نشان داد که غذای پرچرب و پرفروکتوز علاوه بر افزایش وزن با افزایش استرس اکسایشی و التهابی همراه است. تمرین تناوبی با شدت زیاد، روزه داری یک روز در میان و ترکیب این دو علاوه بر کاهش وزن منجر به کاهش استرس اکسایشی و تعدیل التهاب می شود.

کلیدواژه ها:

تمرین اینتروال ، بافت چربی احشایی ، التهاب ، استرس اکسایشی