حجیت و اعتبار پلی گرافی در ترازوی سنجش فقهی

شتاب فزاینده تولید علم در دنیای معاصر، دریچه های جدیدی از تکنولوژی را به روی جهانیان گشوده است. از این حیث نظام های قضایی شاهد ورود فناوری های نوینی بوده اند که دگرگونی های چشمگیری را در فرایند دادرسی ایجاد نموده است. این تحولات اگرچه نویدبخش بوده و می تواند دستگاه قضا را یاری رسان باشد اما با چالش هایی نیز همراه است؛ از جمله این که حجیت شرعی پاره ای از این ابزارها مانند پلی گرافی یا دستگاه سنجش صداقت افراد محل تامل است. نظر به اهمیت بحث، جستار حاضر در پژوهشی مساله محور و با اتخاذ رویکرد توصیفی-تحلیلی، به تحلیل اعتبار و وجاهت پلی گرافی از منظر فقهی پرداخته است. رهاورد پژوهش نشان می دهد فناوری پلی گرافی به دلیل ماهیت ظن آور و خطاپذیر خود، طبق اصل اولیه عدم حجیت ظن، با چالش و محظور تردید در اعتبار یافته های آن مواجه است؛ با برخی از قواعد و اصول پذیرفته شده فقهی مانند مدلول قاعده بینه، اصل ترجیح عفو بر کیفر، اصل برائت ذمه متهم و مفاد قاعده کرامت در تقابل بوده و یارای اثبات و تحمیل یافته های خود را بر نظام دادرسی کشور ندارد و نهایتا می تواند به مثابه شیوهای آلی و نه استقلالی، در فرایند دادرسی به کار گرفته شود

کلیدواژه ها:

پلی گرافی ، فقه اسلامی ، ظن معتبر ، علم قاضی