گفتمان کودک لنگری در مباحث تابعیت؛ حقوق ایران و ایالات متحده ی آمریکا

قاعده گذاری تابعیت به قاعده گذاری در زمینه مهاجرت گره خورده است و از این رو نمی توان در وضع و در تفسیر قواعد حقوقی تابعیت، به مسائل جمعیتی و مهاجرتی بی تفاوت ماند. این ایده دستاویز بسیاری از راست گرایان در کشورهای مختلف برای محدودسازی تابعیت قرارگرفته و در ایالات متحده آمریکا با مفاهیمی همچون «کودک لنگری» نمود یافته است. کودک لنگری به معنای مهاجرت غیرقانونی به کشور مقصد، ایجاد کودک در آن کشور و استفاده از تابعیت آن کودک به منظور کسب مزایای تابعیتی یا اقامتی برای خود است. نوشتار حاضر به روش توصیفی-تحلیلی و با نگاهی به بستر تکوین قواعد حقوقی و همچنین با استفاده از روش تطبیقی خرد، این رویکرد انقباضی در برابر مهاجرت را در ایالات متحده آمریکا و ایران بررسی و دغدغه های زیربنای آن را تبیین می کند و فارغ از ضرورت پذیرش یا رد مفهوم کودک لنگری، چهارچوب مفهومی موضوع و جایابی آن را مورد نظر قرار می دهد تا زمینه تحلیل موضوع در حقوق ایران و پژوهش های آینده را فراهم کند. به نظر می رسد دغدغه مشابهی در رابطه با اعطای اقامت به پدر کودکان متولد از مادر ایرانی و پدر خارجی در چهارچوب ماده واحده سال ۱۳۹۸مطرح است، بی آن که بر حق این کودکان بر تابعیت ایرانی موثر باشد.

کلیدواژه ها:

کودک لنگر ، مهاجرت غیرقانونی ، زادگردی ، سیستم خاک ، کودکان متولد از مادر ایرانی