بررسی تنافی عصمت ذاتی با نظریه کسب از دیدگاه اشاعره

«اشاعره» و « صابونی» (سلفی) به تبع از اشاعره مشهور نظریه کلامی «جبرگرایی» (کسب) « عصمت» را جبری دانسته و در مقابل قائل به امکان صدور گناه _ خطا از سوی انبیاء هستند. ادعای اشاعره در عصمت با ادعای امکان صدور گناه _ خطا از سوی انبیاء دو ادعای متعارض و متنافی هستند .طرح اشکال تنافی میان دو ادعا سبب گردید تا مخدوش ترین نظریه ی کلامی منتسب به اشاعره باشد. زیرا کارکرد جبر ، عدمی بودن اراده و اختیار است و امور عدمی، امکان ذاتی برای وقوع ندارند. لذا عصمت جبری نیز باید متضمن تصویر عدمی اراده و اختیار باشد و بالتبع طرح فرضیه ی احتمال گناه _ خطا بلا موضوع می باشد . در فرضیه ی «عصمت جبری» و «احتمال گناه – خطا» نیازمند بررسی مفاد و ادله و ابعاد دو فرضیه ی مزبور می باشد . پس از بررسی آرای آنان از سوی امامیه؛ بدیهی شد که تنافی میان عصمت و امکان صدور خطا وجود ندارد و عصمت شایستگی انبیاء در پرهیز نفس آنان از گناه می باشد.

کلیدواژه ها:

اشاعره ، عصمت ، انبیا ، نظریه کسب ، امکان گناه