مطالعه تطبیقی حفظ همزیستی فرزندان در تعیین حضانت در حقوق فرانسه، ایالات متحده و نظام حقوقی ایران

موضوع مقاله پیش رو، بررسی قواعد حقوقی ناظر بر حفظ همزیستی فرزندان در دعاوی حضانت، در سه نظام حقوقی فرانسه، ایالات متحده و ایران است. یافته های پژوهش نشان می دهد در سالیان اخیر، با تاکید بر اصل بنیادین رعایت مصالح عالیه کودک، حساسیت نسبت به حفظ و تحکیم پیوند میان فرزندان افزایش یافته، به گونه ای که امروزه تعامل و ارتباط کودک با خواهران و برادران خود به عنوان بخشی از سنجش مصلحت کودک در سیاست گذاریهای قانونی و رویه قضایی کشورهای مختلف از جمله در فرانسه و ایالات متحده مورد توجه ویژه است. مطالعه موضوع در حقوق کشورمان نیز نشان میدهد برخی دادرسان دوراندیش و خوش ذوق ایرانی کوشیده اند از رهگذر تفسیر قضایی اصل مصالح عالیه کودک و البته به شرط احراز مصلحت، تا حد امکان از جدایی افکنی میان فرزندان در دعاوی حضانت پرهیز نمایند. با این حال، پیشنهاد می شود قانونگذار ایران نیز نظیر دیگر کشورها به شیوه تمثیلی مهمترین مولفه های سنجش مصلحت را در دعاوی حضانت ذکر نماید که آن فهرست شامل حفظ ارتباط و تعامل موثر کودک با خواهران و برادران خود نیز گردد. به علاوه، با در نظر گرفتن مزایای بی شمار ارتباط فرزندان با یکدیگر، در موارد تفکیک میان حضانت فرزندان، دادرس بایستی از ظرفیت های موجود قانونی جهت تحکیم روابط و تامین حق ملاقات ایشان بهره گیرد. در نهایت، این مقاله نشان می دهد با وجود تفاوت در ابزارها، نوعی درک مشترک از مصالح عالی کودکان، میان نظام های حقوقی موضوع مطالعه در حال شکل گیری است که می تواند مبنایی جهت مطالعات تطبیقی باشد.

کلیدواژه ها:

اصل مصالح عالیه کودک ، همزیستی فرزندان ، حضانت ، ماده ۱۱۶۹ قانون مدنی ، حقوق تطبیقی خانواده