اخذ گواهی های پزشکی ناظر بر وضعیت جنسی زنان با تاکید بر حق بر بدن در نظام حقوقی ایران: امکان یا امتناع؟

چکیده   گواهی بکارت به عنوان بارزترین مصداق گواهی ناظر بر وضعیت جنسی زنان، گواهی ای است که پس از معاینه و تعیین وضعیت پرده بکارت صادر می شود. پرده بکارت، غشاء نازک مخاطی شکل در مدخل واژن است که در ادبیات پزشکی فاقد عملکرد بیولوژیکی شناخته شده است. طبق دیدگاه سنتی، با بررسی پرده بکارت می توان به رابطه جنسی دختر پی برد؛ ا این رو امروزه به نظر می رسد مطابق حق بر بدن و عرف، خود شخص و ولی او (درصورت عدم بلوغ و جنون) ذی حق آن و مراجع قضایی و سازمان بهزیستی کشور ذی صلاح آن اخذ گواهی مذکورند. این درحالی است که به علت آناتومی پرده بکارت، ورود آسیب در اثر تروماهای غیرجنسی، پیشرفت تکنیک های ترمیم، فقدان مادرزادی پرده بکارت و تجربه رابطه جنسی از قبل، نمی توان از طریق معاینه پرده بکارت به باکرگی شخصی پی برد و گواهی بکارت را مثبت باکرگی دانست. در نتیجه این گواهی فاقد اعتبار پزشکی است. بااین حال هیچ سند خاصی به تنظیم گری در این زمینه نپرداخته است. این پژوهش با استفاده از روش توصیفی- تحلیلی استناد به حق بر بدن برای اخذ گواهی بکارت را رد می کند و همچنین مستند بر اصول عدم ورود ضرر، عدالت، کرامت انسانی، و به جهت حمایت از نهاد خانواده، تضمین حقوق زنان و لزوم رویکرد حمایتی مقنن از گروه های آسیب پذیر، حکم به عدم جواز اخذ گواهی بکارت و اعلام ممنوعیت آن توسط قانونگذار می دهد.

کلیدواژه ها:

گواهی بکارت ، پرده بکارت ، اصل عدم ورود ضرر ، کرامت انسانی ، عدالت