بازنمایی زمان قدسی در قرآن: مطالعه تطبیقی آراء مفسران و نظریه میرچا الیاده

یکی از مفاهیم بنیادین در قرآن، زمان است؛ مفهومی که در بستر روایت های وحیانی، گاه مطلق و تاریخی و گاه کیفی، فشرده و قدسی تجربه می شود. آیاتی همچون معارج/۴، سجده/۵ و حج/۴۷ و مواردی دیگر به روشنی نشان می دهند که فهم قرآنی از زمان، صرفا خطی و مادی نیست، بلکه واجد ابعادی متعالی و تجربه گرایانه است. در این مقاله، با تکیه بر نظریه میرچا الیاده درباره «زمان قدسی» و تمایز آن با «زمان سکولار»، تلاش شده است کیفیت تجربه شده زمان در برخی آیات قرآن بررسی شود. الیاده معتقد است زمان قدسی، بازگشت پذیر، متفاوت از زمان تاریخی و واجد معناست. این مطالعه به دنبال آنست که به روش توصیفی و تحلیلی، درک ژرف تری از نحوه مواجهه قرآن با مساله زمان، تجربه قدسی و هستی انسان فراهم کند. تحلیل آیات معطوف به قیامت، عروج، خلقت و تجربه پیامبران نشان می دهد که قرآن نیز نوعی ساختار زمانی کیفی و متعالی را بازنمایی می کند که بیشتر با ادراک دینی از زمان، پیوند دارد تا محاسبه پذیری فیزیکی آن.

کلیدواژه ها:

تفسیر ، زمان ، زمان قدسی ، میرچا الیاده ، تجربه دینی