تحلیل الگوی هماهنگی سگمنت های جلوی پا/عقب پا در مرحله اتکاء دویدن: اثر حاد کفی و تیپینگ در زنان مبتلا به صافی کف پا

هدف این پژوهش، بررسی اثرات حاد استفاده از کفی و تیپینگ بر الگوی هماهنگی سگمنت های جلوی پا و عقب پا در مرحله اتکای دویدن در زنان مبتلا به صافی کف پا بود. تعداد ۲۴ دانشجوی دختر (۱۲ نفر با صافی کف پا و ۱۲ نفر سالم) به صورت هدفمند انتخاب شدند. با استفاده از سیستم ثبت حرکات و روش تحلیل فاز نسبی پیوسته (CRP)، داده های کینماتیکی در چهار زیرفاز اتکا استخراج و تحلیل شدند. آزمودنی های گروه صافی کف پا در سه وضعیت پایه، استفاده از کفی و تیپینگ و گروه سالم در وضعیت پایه ارزیابی شدند. نتایج نشان داد که در شرایط پایه، افراد با صافی کف پا در مقایسه با گروه سالم، الگوی هماهنگی متفاوتی دارند (۹۷/۰= η۲p، ۰۳/۰= Wilks' Lambda، ۰۰۱/۰>P، ۸۲/۱۷۱=(۱۹و۴)F). استفاده از هر دو مداخله موجب نزدیک شدن الگوی هماهنگی به افراد سالم شد، اما تفاوت بین اثربخشی کفی و تیپینگ معنا دار نبود (۰۵/۰P>). یافته ها نشان می دهد که هر دو مداخله می توانند به عنوان راهکارهایی موثر برای اصلاح الگوی کوپلینگ سگمنت های پا و بهبود عملکرد حرکتی در افراد دارای صافی کف پا در نظر گرفته شوند.

کلیدواژه ها:

هماهنگی سگمنتال ، بیومکانیک دویدن ، کفی های ارتوتیک ، فاز نسبی پیوسته