ارزیابی مخلوط های آسفالتی مقاوم در برابر سوخت برای استفاده در روسازی فرودگاه

هدف از اجرای روسازی، ایجاد سطحی هموار و ایمن برای تردد وسایل نقلیه است. این سطح باید علاوه بر دارا بودن دوام کافی در برابر بارهای ترافیکی، در مقابل عوامل جوی و محیطی نیز مقاومت مناسبی از خود نشان دهد. آسفالت متشکل از مصالح سنگی، فیلر و قیر است؛ اما با گذشت زمان و زوال خواص اجزای تشکیل دهنده، مقاومت آن در برابر تابش خورشید، رطوبت و مواد شیمیایی کاهش می یابد. از آنجا که قیر نقش چسباننده در ساختار سنگدانه ای مخلوط را ایفا می کند، افت کیفیت آن سبب کاهش چسبندگی و تخریب زودرس روسازی می شود. افزون بر این، تماس سوخت ها و روغن های نفتی با سطح آسفالت موجب نرم شدن قیر و تشدید فرسایش سطحی می گردد بدین منظور، دو نوع مخلوط آسفالتی با دانه بندی های پیوسته ۰–۱۹ و ۰–۱۲ میلی متر، با استفاده از قیر خالص و قیر پلیمری اصلاح شده با پلیمر استایرن–بوتادین–استایرن (SBS) و درجه عملکردی PG ۸۲-۲۲ (معادل PG ۸۲-۲۸FR توصیه شده در استاندارد FAA Item P-۴۰۴) ساخته و مورد ارزیابی قرار گرفت. نتایج نشان داد که استفاده از قیر پلیمری موجب بهبود قابل توجه دوام مخلوط در برابر بنزین، افزایش مقاومت در برابر رطوبت (TSR) و کاهش تغییرشکل دائمی (شکل پذیری یا شیارشدگی) می شود. در نمونه های با دانه بندی ۰-۱۹، استفاده از قیر پلیمری منجر به کاهش ۶۵.۶٪ در اثرگذاری سوخت بنزین، افزایش ۳۲.۳٪ در شاخص ۱TSR و کاهش ۲۸٪ در شیارشدگی نسبت به نمونه شاهد گردید. همچنین در نمونه های با دانه بندی ۰-۱۲، کاهش اثر سوخت به میزان ۵۱.۱٪، افزایش TSR به میزان ۲۷.۵٪ و کاهش ۲۱.۹٪ در شیارشدگی مشاهده شد. نتایج بیانگر نقش موثر قیر پلیمری در افزایش دوام و پایداری عملکردی مخلوط آسفالتی در برابر عوامل محیطی و تماس با سوخت های نفتی است.

کلیدواژه ها:

روسازی ، مخلوط آسفالت ، سوخت ، قیر پلیمری ، افزودنی آسفالت