نظریه «اجتماع های عمل» (Communities of Practice) در آموزش

یادگیری در خلاء اتفاق نمی افتد. این نظریه بر این باور است که یادگیری اثربخش در گرو پیوستن به گروهی از افراد است که دغدغه یا هدف مشترکی دارند. در کلاس درس، این به معنای تبدیل شدن کلاس به یک جامعه کوچک علمی است که در آن دانش آموزان نه به عنوان رقیب، بلکه به عنوان «اعضای یک انجمن» در حال حل مسائل واقعی و تبادل دانش با یکدیگرند.