معلم در ایران نه تنها در مدرسه، بلکه در خانه و جامعه نیز تحت نظارت شدید است

دائما لبخند بزند، صبر نشان دهد و انرژی مثبت ساطع کند، حتی زمانی که از نظر شخصی خسته، بیمار یا تحت استرس است. این ناسازگاری بین احساس واقعی و احساس نمایشی، منجر به «فرسایش عاطفی» می شود. مطالعات نشان داده اند که معلمان ایرانی به دلیل تراکم بالای دانش آموزان و تنوع فرهنگی و اجتماعی آن ها، زحمت عاطفی بسیار بالاتری نسبت به معلمان در برخی کشورهای توسعه یافته دارند (احمدی و زارعی، ۱۳۹۷). این زحمت اگر مدیریت نشود، منجر به پدیده ای به نام «ازخودبیگانگی شغلی» می شود که در آن معلم احساس می کند دیگر ارتباطی با دانش آموزان و محتوای درسی ندارد. ابعاد دیگر پنهان، شامل «تعاملات اجتماعی و سیاسی شغل» است. معلم در ایران نه تنها در مدرسه، بلکه در خانه و جامعه نیز تحت نظارت شدید است. انتظارات والدین، رسانه ها و نهادهای دولتی از معلم بسیار بالاست و هرگونه اشتباه کوچک می تواند به بحران تبدیل شود. این فشار نظارتی باعث ایجاد حالتی از «خودسانسوری» و ترس از اشتباه می شود که خلاقیت و نوآوری در تدریس را محدود می کند (کریمی، ۱۴۰۱). همچنین، معلمان اغلب مجبور به ایفای نقش های متعدد خارج از چارچوب اصلی تدریس هستند، مانند نقش مشاور تحصیلی، روانشناس دانش آموز، ناظم اخلاقی و حتیmediator در تعارضات خانوادگی. این تعدد نقش ها، مرزهای شغل معلمی را کمرنگ کرده و بار اضافی بر دوش معلم می گذارد.