آموزش در عصر دیجیتال، غالبا با محتوای غربی شده و ارزش های لیبرال-سرمایه داری گره خورده است

ابعاد دیگر مسئله شامل نقش معلم و فضای کلاس درس است. در سنت های آموزشی کلاسیک، معلم به عنوان مرجع معرفتی و الگوی اخلاقی، محوریت داشت. این رابطه، رابطه ای انسانی، غیرخطی و مبتنی بر اعتماد و محبت بود. اما در سیستم های دیجیتال، خطر «ناپدید شدن معلم» یا کاهش نقش او به یک ناظر فنی وجود دارد. اگرچه فناوری می تواند بار اجرایی معلم را کاهش دهد، اما اگر جایگزین تعامل انسانی شود، حس تعلق و انگیزه درونی فراگیران را تضعیف می کند. تحقیقات نشان می دهد که ارتباط معلم-شاگرد، یکی از قوی ترین پیش بین کننده های موفقیت تحصیلی و سلامت روان دانش آموزان است (دورس، ۲۰۲۰). حذف یا تضعیف این ارتباط در فضای مجازی، می تواند منجر به انزوای اجتماعی و بحران هویت در نسل دیجیتال شود.علاوه بر این، مسئله هویت فرهنگی و بومی نیز مطرح است. آموزش در عصر دیجیتال، غالبا با محتوای غربی شده و ارزش های لیبرال-سرمایه داری گره خورده است. برای جوامعی مانند ایران که دارای هویت فرهنگی و دینی عمیق هستند، خطر «استعمار ذهنی» و از دست دادن اصالت فرهنگی از طریق جریان سیال اطلاعات دیجیتال وجود دارد. مسئله این است که چگونه می توان از ابزارهای مدرن برای بازتولید و ترویج ارزش های بومی و اسلامی استفاده کرد، بدون اینکه به انزوا یا عقب ماندگی فنی منجر شد؟ این تعادل ظریف، نیازمند یک سیاست گذاری آموزشی آگاهانه است که همزمان با پذیرش تکنولوژی، از ارزش های هویت ساز محافظت کند (نصیری، ۱۳۹۶).