در سنت های آموزشی کلاسیک، معلم به عنوان مرجع معرفتی و الگوی اخلاقی، محوریت داشت

ابعاد دیگر مسئله شامل نقش معلم و فضای کلاس درس است. در سنت های آموزشی کلاسیک، معلم به عنوان مرجع معرفتی و الگوی اخلاقی، محوریت داشت. این رابطه، رابطه ای انسانی، غیرخطی و مبتنی بر اعتماد و محبت بود. اما در سیستم های دیجیتال، خطر «ناپدید شدن معلم» یا کاهش نقش او به یک ناظر فنی وجود دارد. اگرچه فناوری می تواند بار اجرایی معلم را کاهش دهد، اما اگر جایگزین تعامل انسانی شود، حس تعلق و انگیزه درونی فراگیران را تضعیف می کند. تحقیقات نشان می دهد که ارتباط معلم-شاگرد، یکی از قوی ترین پیش بین کننده های موفقیت تحصیلی و سلامت روان دانش آموزان است (دورس، ۲۰۲۰). حذف یا تضعیف این ارتباط در فضای مجازی، می تواند منجر به انزوای اجتماعی و بحران هویت در نسل دیجیتال شود.یکی از ابعاد اصلی این مسئله، تغییر در ماهیت «دانش» است. در سنت آموزشی، دانش نه تنها مجموعه ای از حقایق، بلکه نوعی خرد و حکمت است که نیازمند انتقال زنده، الگوسازی رفتاری و تمرین های اخلاقی است. اما در فضای دیجیتال، دانش اغلب به داده های گسسته و قابل جستجو تقلیل می یابد. این تغییر، چالش بزرگی را برای «اصالت آموزشی» ایجاد می کند. اصالت آموزشی نیازمند این است که فراگیر نه تنها بداند «چه چیزی» را بداند، بلکه بداند «چرا» باید بداند و «چگونه» این دانش را در خدمت رشد اخلاقی و اجتماعی خود به کار گیرد. وقتی الگوریتم ها و سیستم های (Adaptive) آموزشی، یادگیری را به پاسخ به سوالات چندگزینه ای و کسب امتیاز کاهش می دهند، بعد حکمت ورزانه آموزش از بین می رود (کریمی و محمدی، ۱۴۰۱).