در ادبیات جهانی، جان دیویی (۱۹۳۸) بر اهمیت تجربه متوالی و بازتابی در یادگیری تاکید داشت

در ادبیات جهانی، جان دیویی (۱۹۳۸) بر اهمیت تجربه متوالی و بازتابی در یادگیری تاکید داشت، تجربه ای که در فضای دیجیتال اغلب به دلیل پراکندگی توجه و سطحی نگری در معرض خطر است. در مقابل، متفکران ایرانی معاصر مانند دکتر مصطفی چمران (۱۳۵۲) بر تلفیق علم مدرن با بصیرت دینی و اخلاقی تاکید داشتند که می تواند مبنایی برای پاسخ به چالش های امروز باشد. همچنین، مطالعات داخلی نشان می دهد که استفاده نابجا از فناوری بدون توجه به زمینه فرهنگی، منجر به احساس بیگانگی آموزشی و کاهش انگیزه درونی می شود (احمدی، ۱۳۹۷). بنابراین، این پژوهش با بررسی همزمان مبانی فلسفی و شواهد تجربی، به دنبال پاسخ به این پرسش کلیدی است که سازوکارهای حفظ اصالت آموزشی در بستر دیجیتال کدامند؟برخی نظریه پردازان معتقدند که فناوری صرفا یک ابزار خنثی است و تاثیر آن به نحوه استفاده آن بستگی دارد (مکلوهان، ۱۹۶۴). اما رویکرد انتقادی تر، فناوری را دارای ایدئولوژی خود می داند که ارزش های خاصی مانند سرعت، کارایی و داده محوری را ترویج می کند و ممکن است با ارزش های سنتی مانند صبر، تامل و رابطه گرایی در تضاد باشد (باربر، ۲۰۱۳). این مقاله با عبور از این دوگانه ساده انگارانه، به دنبال ارائه چارچوبی نظری و عملی برای تلفیق سازنده است. ما استدلال می کنیم که اصالت آموزشی در عصر دیجیتال، در گرو بازتعریف نقش معلم از «انتقال دهنده دانش» به «راهنمای خرد» و بازتعریف نقش دانش آموز از «گیرنده منفعل» به «کاوشگر فعال معنادار» است.