ناوری صرفا یک ابزار خنثی است و تاثیر آن به نحوه استفاده آن بستگی دارد

برخی نظریه پردازان معتقدند که فناوری صرفا یک ابزار خنثی است و تاثیر آن به نحوه استفاده آن بستگی دارد (مکلوهان، ۱۹۶۴). اما رویکرد انتقادی تر، فناوری را دارای ایدئولوژی خود می داند که ارزش های خاصی مانند سرعت، کارایی و داده محوری را ترویج می کند و ممکن است با ارزش های سنتی مانند صبر، تامل و رابطه گرایی در تضاد باشد (باربر، ۲۰۱۳). این مقاله با عبور از این دوگانه ساده انگارانه، به دنبال ارائه چارچوبی نظری و عملی برای تلفیق سازنده است. ما استدلال می کنیم که اصالت آموزشی در عصر دیجیتال، در گرو بازتعریف نقش معلم از «انتقال دهنده دانش» به «راهنمای خرد» و بازتعریف نقش دانش آموز از «گیرنده منفعل» به «کاوشگر فعال معنادار» است.در بافت ایران، این چالش ابعاد ویژه ای پیدا می کند. نظام آموزشی ایران ترکیبی از میراث غنی فکری-مذهبی و نیازهای شدید برای رقابت پذیری در اقتصاد دانش بنیان جهانی است. پژوهش های اخیر نشان می دهند که نسل جدید دانش آموزان و دانشجویان ایرانی، «بومیان دیجیتال» هستند که ذهنیت آن ها با سرعت اطلاعات و تعاملات مجازی شکل گرفته است، اما همچنان به دنبال معنای عمیق تر و ارتباطات انسانی اصیل هستند (رضایی و همکاران، ۱۴۰۰). بنابراین، سوال اینجاست که چگونه می توان از ظرفیت های دیجیتال برای تقویت، نه تضعیف، این نیازهای معنوی و اخلاقی استفاده کرد؟