تضاد ظاهری میان «سنت» و «مدرنیته» اغلب به عنوان یک دوگانه صفر و یکی ارائه می شود

تضاد ظاهری میان «سنت» و «مدرنیته» اغلب به عنوان یک دوگانه صفر و یکی ارائه می شود، اما واقعیت پیچیده تر است. امروزه با ورود به عصر دیجیتال، مسئله اصلی جایگزینی یکی با دیگری نیست، بلکه نحوه تلفیق هوشمندانه این دو برای حفظ «اصالت آموزشی» است. اصالت آموزشی در اینجا به معنای حفظ کرامت انسانی فراگیر، تمرکز بر رشد اخلاقی و معنوی، و ایجاد معنای عمیق در فرآیند یادگیری است، در مقابل رویکردهای ابزاری که تنها به سنجش کمی دستاوردها می پردازند (نقیبی، ۱۳۹۹).در بافت ایران، این چالش ابعاد ویژه ای پیدا می کند. نظام آموزشی ایران ترکیبی از میراث غنی فکری-مذهبی و نیازهای شدید برای رقابت پذیری در اقتصاد دانش بنیان جهانی است. پژوهش های اخیر نشان می دهند که نسل جدید دانش آموزان و دانشجویان ایرانی، «بومیان دیجیتال» هستند که ذهنیت آن ها با سرعت اطلاعات و تعاملات مجازی شکل گرفته است، اما همچنان به دنبال معنای عمیق تر و ارتباطات انسانی اصیل هستند (رضایی و همکاران، ۱۴۰۰). بنابراین، سوال اینجاست که چگونه می توان از ظرفیت های دیجیتال برای تقویت، نه تضعیف، این نیازهای معنوی و اخلاقی استفاده کرد؟