آموزش و پرورش همواره به عنوان پیشران اصلی توسعه جوامع انسانی شناخته شده است

آموزش و پرورش همواره به عنوان پیشران اصلی توسعه جوامع انسانی شناخته شده است، اما ماهیت این فرآیند در طول تاریخ دستخوش تحولات شگرفی شده است. در دهه های اخیر، ورود فناوری های دیجیتال و هوش مصنوعی به عرصه آموزش، پارادایم های حاکم بر یادگیری را دگرگون کرده است. این تحول نه تنها ابزارهای تدریس را تغییر داده، بلکه تعریف ما از «دانستن»، «یاد گرفتن» و «معلم بودن» را به چالش کشیده است. در حالی که مدرنیته با وعده کارایی، دسترسی برابر به اطلاعات و شخصی سازی یادگیری ظاهر شد، منتقدان هشدار داده اند که این رویکرد ممکن است با کالایی سازی دانش و کاهش نقش معلم به یک تسهیل گر فنی، از عمق انسانی فرآیند آموزش بکاهد (پاپیروتو، ۲۰۱۸). از سوی دیگر، سنت های آموزشی، به ویژه در بافت فرهنگی و اسلامی ایران، بر رابطه عاطفی و معنوی بین معلم و شاگرد، تربیت تمام ساحتی و انتقال خرد زندگی ساز تاکید دارند (شمسی، ۱۳۹۵).