واکاوی نقادانه تاثیر راهبرد داستان گویی آموزشی بر تعمیق یادگیری مفاهیم اجتماعی در دوره ابتدایی

داستان گویی به عنوان یکی از کهن ترین ابزارهای انتقال دانش، در سال های اخیر به عنوان یک راهبرد نوین در نظام های آموزشی مورد توجه قرار گرفته است. پژوهش حاضر با هدف تحلیل ماهیت و میزان اثربخشی این راهبرد بر یادگیری مفاهیم اجتماعی در دوره ابتدایی تدوین شده است. در این راستا، با استفاده از روش تحلیل محتوای کیفی و مرور اسنادی، مقالات و پژوهش های یک دهه اخیر مورد بررسی قرار گرفتند.یافته ها نشان می دهد که داستان گویی آموزشی فراتر از انتقال ساده اطلاعات، با فعال سازی حوزه های شناختی و عاطفی دانش آموزان، منجر به «یادگیری معنادار» و پایدار می گردد. برخلاف روش های سنتی که بر حفظ مفاهیم تکیه دارند، داستان گویی با ایجاد بسترهای همزادپنداری و شبیه سازی موقعیت های اجتماعی، مهارت های تفکر انتقادی و همدلی اجتماعی را در دانش آموزان تقویت می کند.نتیجه گیری پژوهش حاکی از آن است که اثربخشی این راهبرد مستقیما به «تناسب محتوایی» داستان با بافت فرهنگی و «مهارت های تسهیل گری» معلم بستگی دارد. لذا، پیشنهاد می شود برای گذار از رویکردهای سطحی به تحلیل های عمیق تر، طراحی بسته های آموزشی مبتنی بر داستان گویی با تاکید بر حل مسئله در دستور کار نظام های آموزشی قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

داستان گویی آموزشی ، یادگیری مفاهیم اجتماعی ، آموزش ابتدایی ، یادگیری معنادار ، تفکر انتقادی