تاثیر گردش علمی بر آموزش جغرافیا و محیط زیست

گردش علمی به عنوان یکی از روش های فعال یاددهی–یادگیری، زمینه ای مناسب برای ایجاد ارتباط میان دانش نظری و تجربه عملی دانش آموزان فراهم می کند. با توجه به ماهیت مشاهده محور دروس جغرافیا و اهمیت آموزش مفاهیم محیط زیستی، بهره گیری از محیط های واقعی آموزشی می تواند موجب تعمیق یادگیری، افزایش انگیزه و شکل گیری نگرش های مسئولانه نسبت به محیط زیست شود. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر گردش علمی بر آموزش جغرافیا و محیط زیست انجام شده است. روش پژوهش، از نوع مروری–تحلیلی بوده و اطلاعات مورد نیاز از طریق مطالعه اسناد، کتاب ها و مقالات علمی مرتبط گردآوری و با روش تحلیل محتوای کیفی مورد بررسی قرار گرفته است. یافته های پژوهش نشان می دهد که گردش علمی از طریق فراهم کردن فرصت مشاهده مستقیم، یادگیری چندحسی و مشارکت فعال دانش آموزان، موجب افزایش ماندگاری مفاهیم آموزشی، تقویت مهارت های شناختی و اجتماعی، ارتقای انگیزه یادگیری و افزایش آگاهی و مسئولیت پذیری زیست محیطی می شود. همچنین، اثربخشی این روش مستلزم برنامه ریزی هدفمند، تعیین اهداف آموزشی مشخص، آمادگی معلم و بهره گیری مناسب از امکانات آموزشی است. در مجموع، نتایج پژوهش نشان می دهد که گردش علمی می تواند به عنوان رویکردی موثر در بهبود کیفیت آموزش جغرافیا و محیط زیست مورد استفاده قرار گیرد و زمینه تربیت دانش آموزانی فعال، پژوهشگر و مسئول در قبال محیط پیرامون خود را فراهم سازد.

کلیدواژه ها:

گردش علمی ، آموزش جغرافیا ، آموزش محیط زیست ، یادگیری تجربی ، روش های فعال تدریس.