نقش آخرت باوری در معنابخشی زندگی از دیدگاه علامه طباطبایی و چارلز تیلور

پرسش از معنای زندگی از بنیادی ترین مسائل فلسفه ی دین است و باور به آخرت در تبیین آن نقشی محوری دارد. هدف این پژوهش، تبیین و مقایسه ی نقش باور به آخرت در معنابخشی و جهت دهی به زندگی از منظر علامه طباطبایی و چارلز تیلور است. سوال اصلی مقاله آن است که: باور به جهان آخرت چگونه در اندیشه ی این دو متفکر، زندگی انسان را واجد معنا و جهت می سازد؟ این پژوهش با روش تحلیل تطبیقی و توصیفی تفسیری انجام گرفته است. منابع اصلی پژوهش شامل آثار علامه طباطبایی، به ویژه تفسیر المیزان و نوشته های فلسفی ایشان، و نیز آثار چارلز تیلور به ویژه عصر سکولار و منابع خود است. یافته های تحقیق نشان می دهد که در منظومه ی فکری علامه طباطبایی، آخرت باوری بر مبنای هستی شناسی وجودی و پیوند انسان با مبدا متعالی تفسیر می شود و اساس معنا، ارزش و جهت زندگی را در نسبت با کمال نهایی و لقای الهی توضیح می دهد. در مقابل، تیلور در چارچوب انسان شناسی فلسفی خود، آخرت باوری را نه صرفا اعتقادی دینی بلکه نشانه ای از حفظ افق متعالی معنا در جهان سکولار می داند. در نتیجه، با وجود تفاوت های متافیزیکی و تاریخی، هر دو اندیشمند بر این باورند که ایمان به آخرت نقش بنیادینی در معناداری و جهت مندی زندگی انسان دارد.

کلیدواژه ها:

آخرت باوری ، معنای زندگی ، ایمان ، علامه طباطبایی ، چارلز تیلور