میانجیگری و میانجی پذیری منازعات تجاری (مطالعه تطبیقی در حقوق افغانستان، ایران و کنوانسیون سنگاپور ۲۰۱۹)

میانجیگری تجاری سازوکار نوین برای حل وفصل اختلافات تجاری است، در قرن حاضر از محبوبیت و استقبال فزاینده ای از سوی اصحاب دعوا برخوردار است. پیشینه فرهنگی و سازگاری میانجیگری با منطقه آسیا، بر اهمیت توسعه و گسترش این روش افزوده است. این مقاله با روش تحلیلی-توصیفی و  استفاده از ابزار کتابخانه ای، به بررسی و تبیین مفهوم میانجیگری و قلمرو آن در حقوق افغانستان، ایران و کنوانسیون سنگاپور ۲۰۱۹ پرداخته است  و هدف تحقیق مطالعه تطبیقی و شناسایی نقاط قوت وضعف حقوق داخلی است. یافته های پژوهش نشان می دهد که: مفهوم میانجیگری در هر سه نظام حقوقی مذکور یکسان است و بند دوم ماده ۲ قانون تجارت افغانستان ناشی از سهل انگاری قانون گذار تلقی می شود. همچنین، قلمرو و امکان میانجی پذیری اختلافات تجاری در حقوق افغانستان گسترده تر از حقوق ایران است؛ به طوری که در حقوق ایران، دعاوی مرتبط با رقابت، بازار بورس، سهام و اوراق بهادار، قابلیت میانجی پذیری ندارند. بااین حال، در هر سه نظام حقوقی محدودیت هایی در قلمرو میانجی پذیری وجود دارد که در این پژوهش به آنها پرداخته شده است. این تحقیق می تواند به میانجیگران و دست اندرکاران روش های نوین حل وفصل اختلافات تجاری کمک شایانی نماید.

کلیدواژه ها:

Mediation ، Scope of Commercial Mediation ، Commercial Disputes ، Bankruptcy ، Laws of Afghanistan ، Iran ، and the Singapore Convention ۲۰۱۹ ، میانجیگری ، قلمرو میانجیگری تجاری ، منازعات تجاری ، ورشکستگی ، حقوق افغانستان ، ایران و کنوانسیون سنگاپور ۲۰۱۹