مقایسه جای گاه افغانستان و پاکستان در طرح «یک کمربند و راه»

زمینه و هدف: افغانستان و پاکستان به مثابه دو کشوری که هم واره روابط پرچالشی داشته اند، برای بازیگران جهانی همیشه موردتوجه بودند. در گذشته کشورهای غربی، به ویژه امریکا به دنبال حضور در این کشورها بودند و می خواستند که این دو کشور را در چارچوب سیاست های نئولیبرالی به غرب وابسته سازند، امروزه چین با سیاست عمل گرایی اقتصادی به دنبال سیاست نفوذ با استفاده از ابزارهای اقتصادی است. هدف این مقاله در چنین بستری، مقایسه جای گاه افغانستان و پاکستان در طرح «یک کمربند و راه» بوده است.روش: روی کرد این پژوهش کیفی بوده و از فن تحلیل محتوای تفسیری بهره برده است. روش نمونه گیری این پژوهش هدف مند بوده و هم در مقام گردآوری داده ها و هم در مقام تجزیه وتحلیل، به گونه کیفی انجام شده است.یافته ها: افغانستان و پاکستان به عنوان شریک های منطقه یی چین، توجه جدی پکن را به ‎خود جلب کرده اند. موقعیت جغرافیایی افغانستان و پاکستان عمده ترین متغیر جهت محور قرار گرفتن هردو کشور در سیاست خارجی چین است. چین در چارچوب سیاست خارجی اقتصادمحور خود می کوشد با درگیر ساختن این دو کشور، یک وابسته گی متقابل اقتصادی ایجاد کند، تا بتواند از آن به مثابه یک نسخه بدل جهانی شدن غربی استفاده نماید. یکی از مهم ترین تفاوت جای گاه این دو کشور، اهمیت برجسته تر پاکستان است، که به جز هدف اقتصادی، هدف سیاسی (کاهش نفوذ هند) را نیز سبب می شود.نتیجه گیری: پاکستان و افغانستان هردو جای گاه مهمی در این طرح دارند. پاکستان توانسته است خود را با سیاست خارجی اقتصادمحور چین وفق دهد؛ ولی افغانستان به رغم تلاش های چین با وابسته گی متقابل فاصله دارد.زمینه و هدف: افغانستان و پاکستان به مثابه دو کشوری که هم واره روابط پرچالشی داشته اند، برای بازیگران جهانی همیشه موردتوجه بودند. در گذشته کشورهای غربی، به ویژه امریکا به دنبال حضور در این کشورها بودند و می خواستند که این دو کشور را در چارچوب سیاست های نئولیبرالی به غرب وابسته سازند، امروزه چین با سیاست عمل گرایی اقتصادی به دنبال سیاست نفوذ با استفاده از ابزارهای اقتصادی است. هدف این مقاله در چنین بستری، مقایسه جای گاه افغانستان و پاکستان در طرح «یک کمربند و راه» بوده است. روش: روی کرد این پژوهش کیفی بوده و از فن تحلیل محتوای تفسیری بهره برده است. روش نمونه گیری این پژوهش هدف مند بوده و هم در مقام گردآوری داده ها و هم در مقام تجزیه وتحلیل، به گونه کیفی انجام شده است. یافته ها: افغانستان و پاکستان به عنوان شریک های منطقه یی چین، توجه جدی پکن را به ‎خود جلب کرده اند. موقعیت جغرافیایی افغانستان و پاکستان عمده ترین متغیر جهت محور قرار گرفتن هردو کشور در سیاست خارجی چین است. چین در چارچوب سیاست خارجی اقتصادمحور خود می کوشد با درگیر ساختن این دو کشور، یک وابسته گی متقابل اقتصادی ایجاد کند، تا بتواند از آن به مثابه یک نسخه بدل جهانی شدن غربی استفاده نماید. یکی از مهم ترین تفاوت جای گاه این دو کشور، اهمیت برجسته تر پاکستان است، که به جز هدف اقتصادی، هدف سیاسی (کاهش نفوذ هند) را نیز سبب می شود. نتیجه گیری: پاکستان و افغانستان هردو جای گاه مهمی در این طرح دارند. پاکستان توانسته است خود را با سیاست خارجی اقتصادمحور چین وفق دهد؛ ولی افغانستان به رغم تلاش های چین با وابسته گی متقابل فاصله دارد.

کلیدواژه ها:

ابتکار کمربند و راه ، افغانستان ، اقتصادمحور چین ، پاکستان ، نظریه وابسته گی متقابل ، سیاست خارجی اقتصادمحور چین