<span lang="FA">بازآفرینی هویت قدسی در معماری معاصر: الگویی وحدت<span dir="LTR" lang="FA">‎<span lang="FA">بخش از رهگذر حکمت متعالیه و سنت<span dir="LTR" lang="FA">‎<span lang="FA">گرایی در آرای عبدالحمید نقره<span dir="LTR" lang="FA">‎<span lang="FA">کار و نادر اردلان

معماری اسلامی در ایران آینه‎ای قدسی و جلوه‎گاه حکمت الهی است که پیوندی ژرف میان انسان، طبیعت و مبدا متعال پدید می‎آورد. بااین‎حال سلطه گفتمان سکولار و گسست از سنت در روزگار کنونی بحران معنا و هویت را رقم زده است. این پژوهش در پی طرح الگویی وحدت‎بخش در عرصه معماری ایرانی اسلامی است؛ الگویی که در عین وفاداری به بنیادهای قدسی، توان پاسخ‎گویی به نیازهای زیباشناختی، فرهنگی و کارکردی معاصر را نیز دارا باشد. چنین چشم‎اندازی مستلزم بازخوانی اندیشه معمارانی است که سنت را با رهیافت‎های متفاوت احیا نموده‎اند. در این میان عبدالحمید نقره‎کار با رویکرد عقلانی و نظام‎مند مبتنی بر حکمت متعالیه و نادر اردلان با نگرشی منطقی، فلسفه شهودی و کیهان‎شناسانه در بستر سنت‎گرایی معنوی، دو رویکرد نظری برجسته و تاثیرگذار در بازاندیشی معماری اسلامی ایرانی معاصر را صورت‎بندی می‎نمایند. روش پژوهش کیفی تفسیری و مبتنی بر تحلیل تطبیقی است؛ بدین‎صورت که با استخراج مولفه‎های هویت‎بخش معماری اسلامی از متون نظری، آرای نادر اردلان و عبدالحمید نقره‎کار بازخوانی و در چارچوبی مقایسه‎ای تحلیل شده و بر اساس هم‎نشینی عقلانیت نظام‎مند و شهود کیهانی، الگویی وحدت‎بخش برای معماری معاصر استخراج گردیده است. نتایج نشان می‎دهد با وجود تفاوت‎های معرفتی و زبانی، دو منظومه فکری مکمل یکدیگرند، دستاورد نهایی الگویی وحدت‎بخش استوار بر چهار اصل ارائه می‎دهد: عدالت وجودی، وحدت در کثرت فضایی، تجلی معنا در فرم، آفرینش فضای قدسی.

کلیدواژه ها:

هویت معماری اسلامی ، سنت‎گرایی ، حکمت متعالیه ، نادر اردلان ، عبدالحمید نقره‎کار