مکانیسم های کنترلی محلول پاشی بیوچار بر آفات درختان میوه؛ واکاوی رویکردهای فیزیکی و محرک های مقاومت سیستمیک

این مطالعه مروری به تحلیل جامع ظرفیت های نوین بیوچار در قالب محلول پاشی برگی به عنوان یک راهکار میان رشته ای در مدیریت آفات باغات می پردازد. یافته های این پژوهش نشان می دهد که بیوچار فراتر از نقش سنتی خود در اصلاح خاک، از طریق یک مدل دفاعی «دوجانبه» عمل می کند: ۱) سد فیزیکی-مکانیکی؛ که شامل مسدودسازی مجاری تنفسی کنه ها، سایش قطعات دهانی لاروهای جونده به واسطه ذرات سیلیکاتی و اختلال در سیگنال های نوری و شیمیایی سطح برگ برای جلوگیری از تخم گذاری است؛ ۲) عامل القاکننده مقاومت؛ که با فعال سازی مسیرهای دفاعی وابسته به اسید جاسمونیک و اسید سالیسیلیک، منجر به القای مقاومت سیستمیک (ISR) در گیاه میزبان می شود. بررسی پایگاه های داده تجربی نشان می دهد که کارایی بیوچار به شدت تحت تاثیر غلظت سوسپانسیون، ابعاد ذرات (غلبه نانو-بیوچار بر میکرو-بیوچار) و پایداری کلوئیدی قرار دارد. همچنین، این مقاله با تحلیل چالش های فنی، تاکید می کند که استفاده از سورفکتانت های زیست سازگار برای جلوگیری از رسوب در نازل ها و مدیریت دوز مصرفی جهت پیش گیری از اختلال در هدایت روزنه ای، از ارکان اصلی موفقیت این فناوری است. درنهایت، این رویکرد با حفظ دشمنان طبیعی و کاهش بار شیمیایی محیط زیست، به عنوان یک مولفه کلیدی در انتقال به سمت باغبانی ارگانیک و هوشمند پیشنهاد می گردد.

کلیدواژه ها:

مدیریت تلفیقی آفات (IPM) ، نانو-بیوچار ، مقاومت سیستمیک القاشده ، برهم کنش گیاه-آفت ، پایداری سوسپانسیون