نقش انتظارات خوش بینانه مدیریت در رابطه بین دوره تصدی حسابرسی و عدم اطمینان اطلاعاتی

این پژوهش با هدف تبیین سازوکار اثر دوره تصدی حسابرس بر عدم اطمینان اطلاعاتی شرکت ها و بررسی نقش تعدیل گر انتظارات خوش بینانه مدیریت انجام شده است. جامعه آماری شامل شرکت های تولیدی و خدماتی غیرمالی پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران طی دوره زمانی ۱۳۹۸ تا ۱۴۰۳ است که در نهایت ۱۲۵ شرکت به عنوان نمونه انتخاب شدند. برای آزمون فرضیه ها از الگوی رگرسیون داده های ترکیبی و روش حداقل مربعات تعمیم یافته بهره گرفته شد. نتایج نشان می دهد افزایش دوره تصدی حسابرس با کاهش عدم اطمینان اطلاعاتی ارتباط معناداری دارد؛ به بیان دیگر، تداوم همکاری با حسابرس موجب درک بهتر حسابرس از ویژگی های اقتصادی شرکت و بهبود کیفیت اطلاعات ارائه شده می شود. افزون بر این، یافته های پژوهش نشان می دهد انتظارات خوش بینانه مدیریت اثر رابطه مذکور را تعدیل می کند؛ بدین صورت که در شرکت هایی که مدیریت تمایل بیشتری به ارائه برآوردهای خوش بینانه دارد، اثر مثبت دوره تصدی حسابرس بر کاهش عدم اطمینان اطلاعاتی تضعیف می شود. این نتیجه بیانگر آن است که خوش بینی مدیریتی می تواند بخشی از مزایای حاصل از تجربه و شناخت حسابرس را خنثی کند. کلیت یافته ها از نقش ترکیبی ویژگی های رفتاری مدیریت و ساختار حسابرسی در شکل دهی کیفیت اطلاعات مالی حمایت می کند.

کلیدواژه ها:

نقش انتظارات خوش بینانه مدیریت ، دوره تصدی حسابرسی ، عدم اطمینان اطلاعاتی