اثربخشی درمان هیجان مدار بر ابرازگری هیجانی و انگیزه های فداکاری در زنان متاهل با اضطراب بالا

مقدمه: اضطراب نقش موثری بر عملکرد فردی و زناشویی افراد دارد؛ بر این اساس اجرای مداخلات روانشناختی در این افراد ضرورت برخوردار است. بر این اساس پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی درمان هیجان مدار بر ابرازگری هیجانی و انگیزه های فداکاری در زنان متاهل با اضطراب بالا انجام شد. روش کار: پژوهش حاضر  نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون_ پس آزمون و گروه کنترل با دوره پیگیری دو ماه بود. جامعه آماری پژوهش شامل زنان متاهل با نشانگان اضطراب مراجعه کننده به مراکز مشاوره و خدمات روانشناختی شهر اهواز در سال ۱۴۰۴ بود. انتخاب نمونه ها به روش نمونه گیری هدفمند انجام شد و ۵۰ نفر از آن ها انتخاب شدند و به روش تصافی ساده در دو گروه آزمایش (۲۵ نفر) و کنترل (۲۵ نفر) جایگذاری شدند. جهت انجام این پژوهش از سیاهه اضطراب بک (BAI)، پرسشنامه ابرازگری هیجانی (EEQ) و سنجه ادراک رفتارهای فداکارانه (PSM) استفاده شد. گروه آزمایش طی ۹ جلسه ۴۵ دقیقه ای به صورت فردی تحت مداخله قرار گرفتند. تحلیل داده ها به روش تحلیل واریانس اندازه گیری مکرر انجام شد. یافته ها: یافته ها نشان داد که بین گروه­ها در متغیر ابرازگری هیجان مثبت (۰۱/۰=P، ۷۰/۸=F)، ابرازگری صمیمیت (۰۱/۰=P، ۸۸/۱۳=F)، ابرازگری هیجان منفی (۰۱/۰=P، ۰۷/۹=F)، انگیزه فداکاری اجتنابی (۰۱/۰=P، ۰۶/۱۰=F) و انگیزه فداکاری استقبالی (۰۱/۰=P، ۵۲/۱۳=F) تفاوت معنادار وجود داشت (۰۵/۰>P). نتیجه گیری: در مجموع می توان نتیجه گرفت که درمان هیجان مدار نقش موثری بر افزایش ابرازگری هیجانی و انگیزه فداکاری استقبالی داشته است و در مقابل نقش موثری بر کاهش انگیزه فداکاری اجتنابی در مقایسه با گروه کنترل داشته است.

کلیدواژه ها:

Emotionally focused therapy ، Emotional expressiveness ، Sacrifice motives ، Anxiety ، درمان هیجان مدار ، ابرازگری هیجانی ، انگیزه های فداکاری ، اضطراب