رابطه ترومای کودکی با آسیب دلبستگی در بزرگسالان: نقش میانجی روابط موضوعی و بدتنظیمی هیجانی

مقدمه: اگر چه مطالعات قبلی نشان دادند که رابطه قوی بین تجربه ترومای کودکی و آسیب دلبستگی وجود دارد اما مکانیسم­های میانجی این رابطه به خوبی مورد مطالعه قرار نگرفته است. بنابراین مطالعه حاضر با هدف بررسی رابطه بین تجربه ترومای کودکی با آسیب دلبستگی در بزرگسالان با نقش میانجی روابط موضوعی و بدتنظیمی هیجانی انجام شد. روش­کار: روش پژوهش توصیفی - همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش را کلیه افراد مراجعه­کننده به کلینیک­ها و مراکز خدمات روان­شناختی شهر تهران در سال ۱۴۰۳ تشکیل دادند. از میان جامعه آماری، ۲۶۰ نفر به شیوه نمونه­گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزار پژوهش عبارت بودند از: پرسشنامه آسیب­های کودکی، پرسشنامه سبک­های دلبستگی، مقیاس روابط موضوعی بل، پرسشنامه بدتنظیمی هیجان. برای تحلیل داده ها از همبستگی پیرسون، مدل یابی معادلات ساختاری و از نرافزار SPSS نسخه ۲۳ وAMOS  نسخه ۲۳ استفاده شد. یافته­ها: نتایج نشان داد که مدل پژوهش از برازش مطلوبی برخوردار است. ضرایب مسیر مستقیم ترومای کودکی بر دلبستگی ناایمن دوسوگرا (۲۱/۱۲ T=، ۷۵/۰ = β)، و دلبستگی ناایمن اجتنابی (۲۴/۱۰ T=، ۶۴/۰= β) مثبت و معنادار بود. همچنین ضرایب غیر مستقیم ترومای کودکی از طریق روابط موضوعی و بدتنظیمی هیجانی بر روی دلبستگی ناایمن معنادار بودند (۰۰۱/۰). نتیجه­گیری: این مطالعه به روشن ساختن مکانیسم­هایی کمک می­کند که بر مسیر بین ترومای دوران کودکی و آسیب دلبستگی در بزرگسالان تاکید داشت. تحقیقات آینده می­توانند با افزودن مداخلات بالینی که هدف آنها رسیدگی به روابط موضوعی و بدتنظیمی هیجانی است، نتایج درمان آسیب دلبستگی را بهبود ببخشند.

کلیدواژه ها:

Childhood trauma ، attachment ، object relations ، emotion regulation. ، ترومای کودکی ، دلبستگی ، روابط موضوعی ، تنظیم هیجان.