اثربخشی آموزش گروهی مدیریت استرس به شیوه شناختی- رفتاری بر منبع کنترل سلامت درونی و اشتیاق به زندگی بیماران مبتلا به دیابت نوع ۲

مقدمه: دیابت نوع ۲ علاوه بر پیامدهای جسمانی، موجب استرس و کاهش احساس کنترل بر سلامت و اشتیاق زندگی در بیماران می شود. بر این اساس این پژوهش با هدف تعیین اثربخشی آموزش گروهی مدیریت استرس به شیوه شناختی- رفتاری بر منبع کنترل سلامت درونی و اشتیاق به زندگی بیماران مبتلا به دیابت نوع ۲ انجام شد. روش کار: پژوهش حاضر نیمه آزمایشی با طرح پیش­آزمون-پس آزمون و گروه کنترل با دوره پیگیری دو ماه بود. جامعه آماری این پژوهش شامل بیماران مبتلا به دیابت نوع ۲ شهر ساری در سال ۱۴۰۳ بود. ۳۰ نفر با روش نمونه­گیری غیرتصادفی در دسترس انتخاب و در دو گروه آزمایش (۱۵ نفر) و کنترل (۱۵ نفر) به­صورت تصادفی جایگزین شدند. جهت جمع آوری داده ها از مقیاس چندبعدی منبع کنترل سلامت (MHLC؛ والتسون و همکاران، ۱۹۷۸) و پرسشنامه اشتیاق به زندگی (PLQ؛ حسن زاده، ۱۳۹۹) استفاده شد. گروه آزمایش برای ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای مداخله را به صورت گروهی دریافت کردند. تحلیل داده­ها به روش آماری تحلیل واریانس اندازه­گیری مکرر انجام شد. یافته ها: یافته ها نشان داد که بین گروه­ها در متغیر منبع کنترل سلامت درونی (۰۱/۰=P، ۰۴/۹۴=F، ۷۷/۰=η) و اشتیاق به زندگی (۰۱/۰=P، ۹۷/۲۰=F، ۴۳/۰=η) تفاوت معنادار وجود دارد؛ در واقع مداخله نقش موثری بر افزایش منبع کنترل درونی سلامت و اشتیاق به زندگی داشته است (۰۵/۰>P). نتیجه گیری: در مجموع می توان نتیجه گرفت که آموزش گروهی مدیریت استرس به شیوه شناختی- رفتاری بر بهبود منبع کنترل سلامت درونی و اشتیاق به زندگی بیماران مبتلا به دیابت نوع ۲ موثر بوده است.

کلیدواژه ها:

Health locus of control ، Life in patients ، Stress management ، Type ۲ diabetes ، اشتیاق به زندگی ، دیابت نوع ۲ ، مدیریت استرس ، منبع کنترل سلامت