اثر مداخله روان پویشی فشرده کوتاه مدت ( ISTDP ) بر تنظیم هیجان و کیفیت زندگی بیماران مبتلا به افسردگی پس از سکته مغزی

مقدمه: افسردگی پس از سکته مغزی یکی از شایع ترین پیامدهای روان شناختی سکته است که می تواند بر تنظیم هیجان، کیفیت زندگی و روند بهبود بیماران تاثیر منفی بگذارد. پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی مداخله روان پویشی فشرده کوتاه مدت (ISTDP) بر تنظیم هیجان و کیفیت زندگی بیماران مبتلا به افسردگی پس از سکته مغزی انجام شد.روش کار: این پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون–پس آزمون و گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل بیماران مبتلا به افسردگی پس از سکته مغزی مراجعه کننده به مراکز درمانی و توانبخشی منطقه ۲ شهر تهران بود. روش نمونه گیری به شیوه  در دسترس بود.  نمونه نهایی براساس معیارهای خروج ۲۷ نفر تجربی (۷ نفر مرد و ۶ نفر زن) و کنترل (۶ نفر مرد و ۸ نفر زن) انتخاب شدند. گروه آزمایشی برنامه روانپویشی فشرده و کوتاه مدت را در ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای دریافت کرد. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه تنظیم هیجان گراس و جان (۲۰۰۲) و فرم کوتاه پرسشنامه کیفیت زندگی سازمان جهانی بهداشت بود. داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس تک متغیره مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند.نتایج: نتایج نشان داد که پس از کنترل اثر پیش آزمون، بین دو گروه آزمایش و کنترل در متغیر تنظیم هیجان  و کیفیت زندگی تفاوت معناداری وجود دارد (۰۵/۰p≤).نتیجه گیری: بر اساس یافته های پژوهش، مداخله روان پویشی فشرده کوتاه مدت می تواند به عنوان رویکردی موثر در بهبود تنظیم هیجان و ارتقای کیفیت زندگی بیماران مبتلا به افسردگی پس از سکته مغزی مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

روان پویشی فشرده کوتاه مدت ، تنظیم هیجان ، کیفیت زندگی ، افسردگی ، سکته مغزی